Op 17 maart schreef ik over het tijde­lijk stopzetten van ‘De columnist’. Daar was reden toe. Een paar weken eerder was bij mijn vrouw borstkanker ont­dekt en bij mij werd wat later een galwegtumor gevonden. Opgewekt een stukje typen was er niet bij. Voor het eerst in vijftien jaar moest ik het lang­zaam laten afweten. Driemaal per week een column werd snel onuit­voer­baar. Het humeur zit wat tegen als je twee keer over de rand in de peilloze diepte hebt moeten kijken. Ondertussen werd onze kleindochter geboren, een bron van enorme vreugde en ’s avonds laat ook van: wat zal ik daar nog van zien? Sinds die 17^e maart droogden de bronnen op waar ik voor mijn columns van afhankelijk was. Ik heb geen enkele krant meer gelezen sindsdien, geen tijdschrift meegenomen, geen tv-programma gezien, geen radio geluisterd. Alleen soms een paar pagina’s uit een boek gelezen. On­dertussen werd er aan mij gesleuteld. Ik had steeds gezegd: geen kwaad woord over de medici, de verpleeg­kun­digen en alle andere zorgverleners. Deskundig, liefdevol en bij alles tot aan het gaatje, want we deden een herstelingreep, inclusief alle compli­ca­ties, dat her­stel moest er van komen.

Gistermorgen ben ik uit het AMC ont­slagen: hersteld! Natuurlijk volgen er de komende maanden en jaren regelmatig controles. Maar het eerste werk is nu aan mij: zien dat ik al die verloren kilo’s terug haal en daarna weer de conditie krijg om zonder uitputtingsverschijnselen, zonder stok en liefdevolle arm mij een paar meter te verplaatsen.

Voor de rest gaat alle aandacht uit naar mijn vrouw die midden in een lange chemo therapie zit. Met daarna jarenlange medische begeleiding.

Het gaat er niet om dat er geen ruimte is om driemaal in de week een column te schrijven. Ik ben de drang kwijt­ge­raakt. Ik knik bij het vreselijkste nieuws of de raarste dingen, en verzin er niets meer bij want ik heb voor altijd andere dingen aan mijn hoofd. De vrolijkste kleindochter van de wereld en de kostbaarheid en de breekbaarheid van het leven.

Ik dank iedereen voor de reacties, vroeger en de laatste tijd. Het archief met 15 jaargangen columns van steeds ruim 150 stuks, laat ik open staan. Voor ik als De Columnist begon werkte ik 34 jaar bij het dagblad Trouw waar ik ook voor een belangrijk deel columns schreef. Nadat ik er daar uitgewerkt was heb ik nooit meer één reactie van die krant gehad, noch één opdracht van welk ander blad dan ook. Zoals de nieuwe hoofdredacteur triomfantelijk zei: ,,Als wij jou drie maanden niet meer noemen, is iedereen je vergeten."

Niet helemaal, dus. Klein eigen baasje sluit de tent. Gezond en wel. Het ga u allen goed.