Columns van Ruud Verdonck. Archief met eerder verschenen columns en artikelen.           Over de website en Ruud Verdonck
Jaargang 1 Nr 3   3 oktober 2003
  _______And pay_______  
Schaffen we Nederland af en hangen
we aan de grens een bordje met Hol-
land Casino op? De orde van advoca-
ten, gaat het over, en hun experiment
met no cure, no pay voor arme men-
sen die zonder eigen schuld letsel
hebben overgehouden aan enige toe-
stand langs de openbare weg. Zij
kunnen al geen echte bloedhond hu-
ren teneinde van de opbrengst stil te
gaan leven. En nu worden ze ook nog
gebruikt om de Amerikaanse ambu-
lance chasers hier aan wal te trekken
ten bate van de echte miljoenenza-
ken. De arme sloebers hoeven voor-
lopig - ‘t blijft hier wel Holland, hoe-
ven dus voorlopig niks te betalen als
ze hun zaak verliezen. Als ze al expe-
rimenterend winnen, hun recht krij-
gen, dan betalen ze daar wat meer
voor dan de vermogende buurman die

op uurtarief staat. Want de advoca-
tuur is geen vrolijk tv-programma of
een liefdadigheidsinstelling. Ergens
moet er geld over blijven om zich zo’n
uitgebreide blonde stoot achter de
telefoon aan de balie te kunnen ver-
oorloven. En dan heeft de maître zelf
nog de golflessen te betalen, z’n lea-
sebak, de skybox, om nog maar te
zwijgen van z’n vrouwen en kinderen.
Zorgen. Zorgen. Gelukkig staat er dan
zo’n armoedzaaier aan de deur met
z’n verzwikte enkel na een struikel-
partij vanwege een losliggende stoep-
tegel in de P.C. Hooftstraat. Kansrijke
zaak, want de gemeente mag geen
valkuilen aanbrengen of onverwachte
schuttersputjes graven. Maar daarna
krijg je dan weer een arme allochtoon
aan de balie met een verward verhaal
over een blauw oog na een thuiswed-
strijd van Ajax. En natuurlijk vergeten
het rugnummer van die ME’er te note-
ren.

Een beetje maître wikt en weegt.
Hoeveel uur gaat me dat kosten, hoe
groot is de kans op winst en blijft er
dan nog genoeg voor mij aan de
strijkstok hangen? Ik ben wel voor no
cure, no pay, maar dan inclusief de
verplichting om elke zaak aan te ne-
men. Dan staan we samen aan de
roulettetafel. Ik zonder fiches en hij
met z’n zakken vol. Maar een advoca-
tenkantoor kan niet bestaan van gok-
ken met al die letselschadegevallen
aan het loket. Er moet geld verdiend
worden. Dus mogen alleen kansrijke
armen naar binnen, de rest blijft zoals
altijd aangewezen op de Belbus.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriendWilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in.Plaats de site bij uw favorietenZwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen.