Sinds minister Remkes een rotschop
adviseerde in de strijd van de mid-
denstand tegen het zieligste soort van
boeven, de verlopen mensen aan de
zelfkant van de maatschappij die nog
net herkenbaar twee deuntjes van
Simon and Garfunkel op de gitaar
kunnen tokkelen maar teneinde in
hun levensonderhoud te voorzien de
daklozenkrant beter niet meer kunnen
gaan verkopen, enfin, sindsdien mo-
gen we de Marokkaanse jongemannen
die in Amsterdam een gewaande
maar ook zo treurige dievegge zoveel
rotschoppen hebben verkocht dat ze
eraan overleed, behoorlijk ingebur-
gerd noemen. Goed geluisterd naar
een verbaal ongenuanceerde minister.
Beweer ik dan dat Remkes heeft aan-
gezet tot moord? Zoekt de politie nog
uit, want één rotschop is soms ook al
|
voldoende. De succesvolle inburgering
van de daders wordt nauwelijks be-
zoedeld door het feit dat prins Bern-
hard, voormalig fourageur van win-
kelbedienden die in hun takenpakket
ook het aftuigen van tragische dieven
hadden zitten, afstand heeft genomen
van de onderhavige actie. Wat stelt
dat nog voor? Het halve leven van
Bernhard bestaat uit het afstand ne-
men van z’n eigen woorden en daden.
Al blijft het winst dat de prins op zijn
oude dag vindt dat men een hiv-
besmette alcoholiste van Duitse af-
komst, die misschien niet eens aan
het jatten was, niet om mag leggen
als een hertje. Wat men er wel mee
mag doen liet hij wijselijk in het mid-
den in zijn door de RVD verspreide
verklaring. De kern van zijn bood-
|
schap was duidelijk: ik blijf geen geld
uitdelen. De vluchtheuvel van de
kenmerkend vage vervolgdiscussie
heet: proportioneel geweld. Niemand
weet precies wat dat is, en dus vatten
we het veiligheidshalve samen met de
woorden: ongeveer zo lang als er
geen dooien vallen. Want dan moeten
we weer in zo’n Hollandse optocht en
die waxinelichtjes zijn er sinds de eu-
ro niet goedkoper op geworden. Op
die vluchtheuvel ontmoeten minister
Remkes en prins Bernhard de inge-
burgerde nieuwe Nederlanders. Zoals
het slachtoffer, ondanks al haar han-
dicaps van het leven, óók een behoor-
lijk aangepaste Nederlandse was ge-
worden. Alleen naar de verkeerde
man geluisterd. Zei bisschop Muskens
niet dat je bij honger en armoe best
een brood mag stelen?
|
