In een Engelse dictionaire staat op
elke pagina minstens één woord dat
uit het Nederlands afkomstig is, let-
terlijk of qua klankkleur herkenbaar.
Nooit nagezocht natuurlijk, maar het
is wel een mooi argument als er door-
geslagen taalpuristen aan het woord
zijn. Elke taal is nu eenmaal ook een
beknopt verslag van de geschiedenis
van een gemeenschap. Zulke woorden
worden leenwoorden genoemd, wat
onzin is, want het zijn gewoon pik-
woorden geworden.
In een column in Trouw van dinsdag
geeft Youssef Azghari een mooi voor-
beeld van hoe dat proces in de Ma-
rokkaanse cultuur in Nederland ver-
loopt. Als ze onder elkaar een af-
spraak maken, dan zeggen zij er ‘in
sja’a Allah’ bij, als God het wil. Dat
klinkt naar Deo Volente zoals Andries
|
Knevel dat graag gebruikt. Maar die
bedoelt het niet zoals de Marokkanen:
er kan altijd iets tussen komen. Kne-
vel bedoelt: onder het voorbehoud
dat God mij komt halen, of u. ‘In sja’a
Allah’ is een vriendelijke frase, waar
je niet ver mee komt in een cultuur
die voor een belangrijk deel drijft op
afspraken over tijdstippen waar een
mens zich aan moet houden. Als Ma-
rokkanen gevraagd wordt iets typisch
Nederlands te noemen, dan hoor je
vaak dat je met Nederlanders een
afspraak moet maken als je bij ze op
bezoek wilt, terwijl je bij Marokkanen
altijd kunt binnenvallen. Een lossere
omgang met het hele leven lijkt op
gastvrijheid, maar er zit ook een ge-
brek aan discipline in. Want kijken ze
het ene moment helemaal niet op hun
|
horloge, het volgende, als ze moeten
bidden of tijdens de ramadan weer
mogen eten, weten ze precies hoe
laat het is. Cultuur.
De arabist Azghari doet onder meer
onderzoek naar de leenwoorden tus-
sen het Nederlands en Marokkaans en
stelde vast dat met name door het
informele circuit, werk, gezondheids-
zorg en onderwijs, Nederlandse woor-
den in het Marokkaans Arabisch te-
recht komen. Zo ontdekte hij nu dat
het woord afspraak door Marokkanen
wordt gebruikt. Afspraak is afspraak,
daar zet je een tijd bij en dan kom je
die afspraak ook na. Een prachtig
voorbeeld van hoe integratie, lang-
zaam maar zeker een vorm vindt.
Omgekeerd, een Nederlander die er
een woordje Marokkaans doorheen
gooit, hoor je nog zelden.
|
