’s Lands wijs, ’s lands eer. Zodra een
beetje Irakees de zaadlozing voelt
naderen, kijkt hij of moeder z’n ge-
poetste Kalasnikov tegen het nacht-
kastje gereed heeft gezet. Want
daarmee moet hij zodadelijk de straat
op om met knallen in de lucht zijn
pret te vieren. Kunnen de buren ein-
delijk gaan slapen. Ik had wel eens
gehoord dat je in Bagdad ten tijde
van grote opwinding over bijvoorbeeld
de arrestatie van Saddam Hoessein
soms iemand kunt tegenkomen die
z’n vuurwapen in de lucht leeg knalt,
maar afgelopen zondag was hooguit
een enkele armoe sloeber te ontdek-
ken die geen pistool, geweer of ander
schiettuig bij de hand had. Het knalde
alsof bij hun alleen de kogels inzet
zijn van de prijzenoorlog. Wij vinden
het erg als zo’n onmatig getatoeëerde
|
enkelvoudige hersencel bij ADO Den
Haag rotjes op het veld gooit – of ze
nou voor staan of niet, moet je straks
eens kijken als Irak weer regulier gaat
voetballen. Maar we waren bijge-
praat: in Irak bevindt zich nog een
dermate angstaanjagend wapenarse-
naal onder de bevolking dat rust, orde
en democratie er nog mijlenver weg
zijn. De afgelopen weken reed er bij-
na dagelijks wel iemand met een auto
vol explosieven tegen een vijandelijk,
strategisch gebouw aan. Soms ver-
moed ik dat elke Irakees onder z’n
bed een kist met explosieven heeft
staan. Wie nog geen auto heeft, is er
voor aan het sparen.
Zag ik maandagavond in Nova een
gealarmeerde moslim deskundige of
zoiets, maar in elk geval iemand die
|
langer dan de gemiddelde NOS-
verslaggever in Irak verbleef. Geducht
kenner. Hij was naar een bolwerk van
Saddam-aanhangers gereisd om te
kijken hoe daar gereageerd werd op
de arrestatie van hun leider. Hij had
een stad in complete opstand aange-
troffen waar geplunderd werd zonder
dat de Amerikanen er iets aan deden.
Irak was door de arrestatie alleen
maar verder van huis geraakt, luidde
de boodschap. Was er alweer iets te
plunderen dan? En dan liep iedereen
ook nog eens met een pistool in z’n
broekband, waarschuwde hij: burger-
oorlog. Allemaal de schuld van Bush.
Ter illustratie verscheen op dat mo-
ment een meneer in beeld in traditio-
nele kledij, zonder broekband, hij
jammerde luid. Nog te arm om zich-
zelf op te blazen.
|
