Columns van Ruud Verdonck. Archief met eerder verschenen columns en artikelen.           Over de website en Ruud Verdonck
Jaargang 2 Nr 1   1 januari 2004
  _______Rookhol_______  
Het stoppen met roken werd er alleen
maar makkelijker op toen ik bij een
bedrijf bleek te werken waar ze uit
vrije wil, vér voor de wetgever zover
was, al een rookhol inrichtten. Dus ik
weet ook waarom de anti rooklobby al
snel het anti rookterrorisme wordt
genoemd en ik kan vermoeden wat
ons in het komende jaar te wachten
staat. Het hol was een gedoemd kot
waar met de beste wil van de wereld
geen andere bestemming voor was te
bedenken. Als je er een ging opste-
ken, voelde het alsof je tegen een
collega zei: ,,Als er voor mij gebeld
wordt: ik ben even naar het bordeel.”
Daar kwam bij dat het rookhol ook in
feite nergens toe behoorde, er was
geen chef rookhol of een conciërge
die er met harde hand regeerde. De
meeste mensen houden hun eigen
omgeving redelijk aan kant, en ze
stellen het op prijs dat de dames van
de kantine met regelmaat de tafels
afnemen en de stoelen in het gelid
zetten. Maar zo’n rookhol is van
niemand dus de eerste dag zaten er al
brandgaten in de randen van de ta-
fels, de tweede dag was er een stoel
kapot, de derde dag was er een tafel
weg en hing de lamp op half elf. Het
rookhol was een achterbuurtje met
een paar oude kranten waarvan er
een altijd wel was gebruikt om de
gevolgen van een omgestoten koffie-
bekertje te deppen, nog wat onbe-
heerde bekertjes met peuken omdat
de asbakken verdwenen waren en in
de hoek zat iemand waarvan iedereen
dacht dat het een stagiair was die
altijd zat te roken met gratis koffie bij
de hand maar het was waarschijnlijk
een zwerver uit het nabije metrostati-
on. Men moest wel heel erg nodig
moeten roken om daar te gaan zitten.
Het gebeurde desondanks aan de lo-
pende band. Daarbij openbaarde zich
al snel het fenomeen dat het rookhol
de plek was waar de zwaardere roddel
de ronde deed en de heftigste kritiek
gespuid werd. Dat verspreidde zich
ook wel onder niet-rokers maar dan
werd er wel ineens geselecteerd wie
iets wel of niet te horen kreeg.
Aldus fungeerde het hok ook als cen-
trum van desintegratie, terwijl de tij-
delijke bewoners zich steeds meer
een leprozenkolonie voelden. Hele-
maal stoppen met roken was niet
moeilijk meer. Maar ik zal het nooit
kunnen vinden met het anti rookter-
rorisme.

Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriendWilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in.Plaats de site bij uw favorietenZwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen.