De buurman mocht in huis geen siga-
ren roken, dus stond hij de halve dag
achter in de tuin onder een pergola-
achtige constructie te paffen. Hoed
op, shawl om, colbert dichtgeknoopt.
Geen aanspraak. Waarom hij niet
voor het huis op de stoep stond was
een raadsel. Waarschijnlijk vond
buurvrouw dat geen gezicht en kreeg
je er alleen maar praatjes van. Hij
stond bekend als een beetje slapja-
nus, vooral omdat hij zich zo liet
koeioneren door die amper honderd-
zestig centimeter die er nog over was
van z’n vrouw.
En dus was hij het eerste mikpunt
toen wij een luchtbuks hadden vero-
verd. Begin jaren zestig, vorige eeuw.
Elke zondag naar de kerk en in de
meimaand elke dag ’s avonds naar
het lof. Keurige, aangepaste jongens
|
van een jaar of twaalf waren we. Eén
keer in aanraking geweest met de
politie, toen onze bal ingepikt was
door een verre buur wiens tuin grens-
de aan het pleintje met de garages.
De vader van veel van onze vriendjes,
hij had elf jongens en een meisje
verwekt, ging de bal opeisen en dat
resulteerde in een dreigend handge-
meen waar wij getuige van waren.
Verder ging onze rol niet. Er viel niet
eens een klap. Boe!, was voldoende.
Maar de aldus aangesprokene, hoofd
van een imposant bioscoopconcern,
dacht een mes te zien en had klacht
neergelegd. De vader van de vele
kinderen kreeg een voorwaardelijk
strafje opgelegd dat al jaren geleden
met hem het graf in is gegaan.
Tuinstad, duurder deel, begin jaren
|
zestig. Wij hadden een luchtbuks om-
dat wij wisten bij wie je moest zijn
voor schiettuig. Veel later in het cen-
trum van Amsterdam bij nacht en
ontij nog eens het experiment uitge-
voerd met het pistool. Bleek geen
probleem, jaren tachtig, om er een te
krijgen voor een zacht prijsje. Toen
wilden we ook nog de garantie dat er
geen moord was gepleegd met dat
apparaat. Gingen we richting de 950
gulden. Kregen we tien kogels gratis.
Beetje kruidenieren in de nacht. Von-
den we teveel gedoe. Onze liaison
was nog twee personen verwijderd
van de bezitter van het schiettuig. Het
had gekund, dat was voldoende.
Liever niet meer denken aan de mo-
gelijke gevolgen, maar met één schot
knalden we de buurman de hoed van
z’n hoofd.
|
