Het aardigste aan het Franse punten-
rijbewijs is dat je er als buitenstaan-
der helemaal niets van merkt. Het
scheurt, crosst en davert dat het een
aard heeft. Voor de rest is het daar al
doende gewoon als bij ons in Holland,
soms zit je achter iemand waarvan je
denkt: dronken tor, uitkijken, ach
nee, hij zit waarschijnlijk te bellen,
helemaal mis, hij moest z’n vriendin
even bedienen, geloof ik, of toch ge-
woon bezopen? En het was er altijd al
verwarrend toeren, want ik ben opge-
groeid met twee verhalen over Frank-
rijk. Als je er onverhoopt benzine
moest kopen omdat er geen druppel
meer in zat en Luxemburg te ver weg
lag, werd ongevraagd, onnodig en
voor een kapitaal bedrag door de
jongste zoon van de uitbater de olie
ververst; zijn vakantiegeld. Als je
|
even dacht dat niemand het zag en
het gaspedaal beroerde, stond er zo’n
gemotoriseerde politieman die geen
Engels sprak achter de eerste de bes-
te boom op de loer met een thuis
reeds ingevulde bekeuring. Boter bij
de vis, niks puntenrijbewijs. In die tijd
was ik nog lid van de ANWB, vanwege
de Reis- en Kredietbrief, in augustus
een gebroken kruiskoppeling, in okto-
ber kregen ze op het hoofdkantoor te
’s Gravenhage de rekening binnen en
in november hadden ze hem vertaald;
kon je ook nog achteraf voor je va-
kantie sparen. Ondertussen vrát ik de
briesende ingezonden brieven in ‘De
Kampioen’ over de Franse benzinesta-
tions en die smiechten van hun poli-
tie. Het is een wonder dat er nog een
tweede generatie Nederlanders in dat
|
land wil kamperen, zeker als je reke-
ning houdt met de aanwezigheid van
die Fransozen zelf.
Andere tijden: te Frankrijk nemen wij
altijd de snelweg naar de zon en áls
we een politieman achter een boom
zien staan, staat ‘ie te piesen. Onze
Franse boer hebben we alleen horen
klagen over hun APK keuring. Die is
dusdanig streng, dat je geen enkele
oude alpinopet meer in zo’n hobbe-
lende, krakende deux chevaux of in
een lekke R4 ziet rijden. Ze houden er
wel nog steeds drie keer per jaar een
zwart weekeinde, dan gaat iedereen
die een auto bezit de weg op en roei-
en ze onder elkaar makkelijk honderd
Fransen uit. Maar de ramp van een
puntenrijbewijs, nee, geen flauw idee,
daar hoorde ik deze week pas over, in
Nederland.
|
