Het zieligste soort van televisie begint
onderhand het nagesprek te worden
van Studio Sport met een voetbal-
scheidsrechter die een grote fout
heeft gemaakt. Een enkele uitzonde-
ring zal na het zien van de beelden,
versneld, vertraagd, vanuit een ander
camerastandpunt, volmondig toege-
ven dat hij er compleet naast heeft
gezeten. Het was niet nummer 8
maar nummer 23, hij was niet van
RBC doch van RKC, het was geen
kopstoot maar een knietje en het was
inderdaad niet eens raak. Dan heb je
het soort dat elke toelichting weigert.
Je hebt het soort dat ‘afspraken’ heeft
met de grensrechter en zo lang die
geen teken geeft en ik niks heb ge-
zien, is er volgens de regels niets aan
de hand. Dat is natuurlijk een laffe
truc. Er is de afgelopen jaren van al
|
les bedacht om een grensrechter in
een splitsecond de juiste waarneming
te laten doen. Het enige gevolg is dat
grensrechters er nog vaker compleet
naast zitten en vanwege de buiten-
spelstress vervolgens helemaal niets
van de overige gebeurtenissen op het
veld meekrijgen. Bovendien zit er ook
nog een ‘vierde official’ bij, een waar-
nemer van de bond, die de admini-
stratie bij de wissels bijhoudt en die
nauwkeurig in de gaten houdt of de
coaches niet buiten hun vak gaan.
Met de leiding bemoeit deze om vol-
slagen onduidelijke redenen in een
sportieve outfit gestoken man zich
zelden. Hij is een beetje de pispaal
voor de coaches als die klachten heb-
ben over de scheidsrechter, maar zo’n
coach kan met even veel effect de
|
reservebal daar op aanspreken. Tenzij
je een grap vertelt over het gezichts-
vermogen van de scheids, want dan
heb je de poppen aan het dansen.
En je hebt dus het soort scheidsrech-
ter Vink, die afloop van de wedstrijd
getrakteerd op de diverse beelden,
stug blijft volhouden dat de rest van
Nederland stront in de ogen heeft.
Terwijl wij allen waarnemen dat er
iets raars met Vink aan de hand is,
geeft hij een uitleg bij de beelden
waar werkelijk niets van klopt. Vol-
strekt voorspelbaar heeft de aankla-
ger betaald voetbal de rode kaart die
Vink zondag aan de ADO-speler Sa-
avreda gaf geseponeerd. Volgende
keer hoop ik toch dat de verslaggever
smeekt: maar wilt u dan mijn bril niet
even lenen, alsjeblieft, ik doe ook
maar m’n werk.
|
