Als ik Paul Cliteur zie, moet ik altijd
denken aan voetbalverslaggevers, die
in oude trainingsjacks rondlopen om-
dat ze zoveel wedstrijden hebben be-
zocht, dat ze vermoeden niet alleen
verstand van het spel te hebben maar
ook de kwaliteiten te bezitten voor
een plaats in Oranje; op 47-jarige
leeftijd. Cliteur doet steeds alle moei-
te op een rare, aanstellerige professor
te lijken die sommige kijkers naar
‘Buitenhof’ allicht herkennen van zijn
knettergekke collega’s uit tekenstrips.
Hij heeft veel over filosofie gelezen,
en hij is gaan denken dat al het den-
ken reeds door anderen voor hem is
gedaan. Met regelmaat prikt hij een
citaat bij Kant, Hegel of Schopenhau-
er, daar redeneert hij dan een stukje
over bij elkaar, dat hij vervolgens
presenteert alsof hij een actuele
|
kwestie had waar hij maar niet uit-
kwam, tot hij de geniale oplossing
vond, ergens ver weg in zijn geheu-
gen waar hij elk woord van Kant, He-
gel en Schopenhauer op de rekken
heeft liggen.
Politiek gesproken is hij een vage-
bond. Hij surft mee op het zoge-
naamde gedachtegoed van Pim For-
tuyn, hij schnabbelt bij de VVD, hij
vertoont zich bij de conservatieve
Burke Stichting, maar net zo makke-
lijk gaat hij bij een concurrerende
organisatie voor in ,,het herstel-
conservatisme van een groeiende
groep intellectuelen.” Wel steeds
stromingen die angst prediken, per-
soonlijke economische motieven na-
jagen en een verzengende haat koes-
teren tegen ,,de linkse kerk” die in
|
hun doldwaze beleving veertig jaar
aan de macht is geweest. Kenmerk
van hun woedende verwarring is dat
de feiten van de jaren zestig tot en
met negentig van de vorige eeuw
voortdurend door elkaar worden ge-
haald. Maar ja, een filosoof en feiten?
Afgelopen zondag nam Cliteur zelfge-
noegzaam afscheid van oud-minister
Pronk, thans pleitbezorger van vluch-
telingen – dus verdacht, die de poli-
tieke dictatuur in ons land gedurende
veertig jaar beheerste, door bij elke
kwestie de conservatieve vijand op
links modieuze wijze af te maken met
zogenaamd politiek correcte verwij-
zingen naar historisch fascistoïde
wangedrag. ,,We nemen afscheid van
een belangrijks stuk Nederlands cul-
tuurgoed,” sloot hij af. En weer een
linkse rotstreek: Pronk blijft zitten.
|
