Ze moeten het er wel bij zeggen want
als je er langs rijdt lijkt het op een
vreemd dorp op een rare plek, ge-
bouwd door dezelfde architectenfami-
lie die in België overal van die villa-
achtige huizen ontwerpt. Quasi klas-
siek, veel hout maar groene singles
op het dak. Voetbalveld erbij met wat
reclameborden. Het is dus een woon-
wagenkamp: Vinkenslag. Volgens de
wet staat het allemaal op wielen,
maar de gevaartes hoeven niet echt
te kunnen rijden. Een paar van die
dingen zouden vanzelf het journaal
halen als ze die in het weekeinde een
kaveltje verderop zouden neerzetten.
Maar die aanblik maakt meteen het
verhaal zo ingewikkeld. Binnen de
kortste keren nadat ze de straat had-
den versperd met rotzooi, die wij van-
zelf associëren met zo’n kamp, kwam
|
het eerste bekende verhaal: ze willen
ons allemaal in zo’n rijtjeshuis heb-
ben, maar wij hechten aan onze vrij-
heid. Allemaal goed en wel, maar er
staat alleen maar een soort rijtjeshui-
zen op dat kamp. De tijd van de vro-
lijk beschilderde Pipo en Mammaloe
woonwagen is al lang voorbij.
,,De bewoners werden in hun slaap
verrast,” zei het NOS Journaal bij de
beelden van de oprukkende ME-
bussen in het verse Limburgse och-
tendlicht. Nacht und Nebel. Waarna
snel het verhaal volgde van bewoners
die zich weer in de Tweede Wereld-
oorlog waanden. Meer frustratie, want
het zal altijd mankeren aan voldoende
erkenning voor de ramp die de zigeu-
ners toen trof. Een stap verder wor-
den ze nog steeds achtervolgd en ge-
|
discrimineerd: tachtig procent van de
bevolking van Maastricht teelt wiet op
de zolder, dat is algemeen bekend,
maar Vinkenslag wordt weer gepakt.
Vroeger kwamen er allemaal van die
gezellige Polen elke dag een gros ou-
de auto’s opkopen, maar de laatste
keer dat zich een Pool telefonisch
meldde, gooide hij de hoorn op de
haak toen hem bleek dat hij zaken
deed met die van Vinkenslag. De poli-
tie heeft m’n schuur open gemaakt en
onbeheerd achtergelaten, is dat soms
een fatsoenlijke behandeling? Waar-
om rijdt de reinigingspolitie mee als
ze hier vuil komen ophalen? Overal is
wel wat, maar wie wordt er telkens
gepakt?
Lastig, want het klonk te veel naar:
maar, meester, ik deed niks. Precies,
en daarom moet je er uit.
|
