In het voetbal bestaan allerlei regels
waar iedere liefhebber z’n bedenkin-
gen over heeft en op z’n tijd schande
van spreekt. Ik heb het niet over de
mislukte vernieuwing van de buiten-
spelregel, die alleen een verslechte-
ring heeft opgeleverd, niet over de
zogeheten ‘schwalbe’ die doorgaans
alleen door de scheids niet herkend
wordt, niet over het verbod op het
gebruik van elektronische middelen
om snel de juistheid van beslissingen
te controleren en niet over het feit dat
na afloop van de wedstrijd niets meer
mag worden veranderd aan de
scheidsrechterlijke besluiten, behalve
als hij een gewelddadige aanslag door
de vingers heeft gezien die op de te-
levisie al vaker in slow motion is her-
haald dan de foutieve toepassingen
van de buitenspelregel, ik heb het dus
|
over de kledingvoorschriften. Een
speler mag niet met afgezakte kousen
spelen. Het shirt moet in de broek
zitten en het mag niet uitgetrokken
worden na een doelpunt om het pu-
bliek een T-shirt te tonen met een
foto van z’n nieuwe kind of verloofde.
En de doelpuntenmaker mag al hele-
maal niet na een treffer over de re-
clameborden springen en in de hek-
ken klimmen om samen met de fans
te vieren. Dat irriteert vooral als
scheidsrechters daar een gele kaart
voor geven, en het is helemaal buiten
proporties als ook nog blijkt dat het
de tweede gele kaart voor het feest-
varken is.
Nee, dan het tennis. Roland Garros is
weer aan de gang. Dertig jaar geleden
werd je van de baan verwijderd als je
|
een geborduurd kleurig detail op een
overigens lelieblank tennispakje had
zitten. Dat was, naast de hoogte van
de contributie en de baanhuur, een
van de redenen waarom tennis een
kaksport werd genoemd. Met de pro-
fessionalisering van het tennis is de
verplichte witte outfit afgeschaft. Te-
genwoordig hebben vrouwen meestal
iets jurkachtigs aan alsof ze ter disco
moeten, terwijl de mannen gekleed
gaan alsof ze helemaal klaar zijn om
naar bed te gaan. Oude flodderbroek,
oud T-shirtje; wel gewassen. Alleen
schoenen en sokken nog uit, maar al
wel een haarband in om het kapsel op
z’n plaats te houden. Niks zit goed, en
die zwarte kousen in die witte schoe-
nen, het is geen gezicht. Maar da’s
nou tennis, als je vloekt dan zwaait er
wat.
|
