De Republiek der Twaalf Provinciën - feuilleton - voorpublicatie boek Commentaren: Bemerkingen langs berg en dal. Artikelen over zaken de media betreffend. Stuur uw reacties in op deze artikelen. In het archief vindt u alle op De Columnist verschenen artikelen. Van het boek is slechts de voorgaande episode te vinden.   Over de inhoud
Jaargang 2 Nr 69   7 juni 2004
  _______Wilhelmus_______  
Als pas na vijftien jaar bekend wordt
dat de majesteit met opeenvolgende
regeringen ruzie maakt over haar
rechten op het Wilhelmus, dan kan
het nergens over gaan. Als er werke-
lijk iets aan de hand was geweest
hadden we er per lek wel van ge-
hoord. En nou het gedrupt heeft, weet
ik ook nog steeds niet waar het pre-
cies over moet gaan. Zij schijnt te
kunnen bepalen dat het Wilhelmus
niet gespeeld mag worden op het
vliegveld Valkenburg als daar een
buitenlands staatshoofd aankomt ter-
wijl majesteit niet aanwezig is wegens
wel wat beters te doen. Spelen ze de
mars van de jonge prins van Fries-
land; en wij natuurlijk allemaal mee-
zingen. Dat vliegveld wordt toch bin-
nenkort gesloten? En minister Kamp
was al bezig met de militaire kapellen

te saneren tot er één nationale Nikke-
len Nelis over is, rang korporaal en
standplaats Utrecht. Mooi, hebben we
weer een probleem opgelost.
De omgang met het volkslied zal best
ooit wel eens ergens protocollair zijn
vastgelegd, al ken ik ook het verhaal
dat we eigenlijk geen volkslied heb-
ben en als er een is dan heet dat
,,Wien Neerlands bloed door d’ad’ren
stroomt van vreemde smetten vrij”;
kom daar nog maar eens om in de
familie. Als het de haringboer op de
brug verboden is de nationale drie-
kleur aan zijn kar te hangen vanwege
de aankomst van de Noorse nieuwe,
dan zal het hem ook wel niet zijn toe-
gestaan om tijdens het snijden van de
uitjes welgemoed het Wilhelmus te
fluiten. Maar we hebben ons van zulke
regels nooit echt veel aangetrokken.
Wat dat betreft heeft het Wilhemus
ongeveer de status van hasj, het ge-
bruik ervan wordt gedoogd en we
hebben er aandacht voor op een
vliegveld.
Ik gun de majesteit en de rest van de
familie graag een eigen herkennings-
melodie, hun eigen jingle: ,,Daar zijn
de appeltjes van oranje weer.” Dat
heet dan geen volkslied, maar we
noemen het haar volksmoppie of hun
koninginnetune: ah, ik hoor het al, ze
is d’r weer. Maar blijf met je koninklij-
ke poten van ons volkslied af.
Wel nieuwsgierig waar ze nog meer
ruzie over hebben. Als dit al die jaren
geheim is gebleven dan moeten er
waarschijnlijk nog volop nooit betaal-
de parkeerboetes voor de gouden
koets op het paleis Noordeinde liggen.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriend Zwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen. Wilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in. Plaats de site bij uw favorieten