Het had me een mooie afsluiting gele-
ken, dat zo’n arm met een microfoon
eraan van de NOS, zaterdagavond,
nadampend van Tsjechië-Nederland,
met zijn brutale vragen wachtend op
het stekje met zijn reclameborden,
tegemoet getreden zou worden door
een oudere heer waarvan iedereen
dacht dat het de materiaalman was,
de buschauffeur, mogelijk nog een
extra hulp-bondscoach enfin, status
genoeg om op dit moment in zo’n
trainingspak rond te mogen lopen, en
dat die dan plechtig had gezegd: ,,Het
spijt me, ook voor de kijkers thuis,
maar de heer Advocaat laat zich ex-
cuseren, hij geeft op dit moment een
geheime persconferentie.”
Ergens buiten het stadion, op de bo-
venverdieping van zo’n staketsel in
aanbouw, nog geen gas, water en
|
elektra aangesloten, een gat in de
muur voor een raam maar dan nog
kun je niet zien wat er zich binnen
afspeelt, buiten volop politiemannen
te paard die iedereen op afstand hou-
den – waarschijnlijk iets met Al-
Qaeda wordt gefluisterd, nog een ex-
tra koppeltje politiemannen voor de
deur die er nog niet in zit maar voor-
al: zonder de media erbij. Eindelijk
alle gelijk van de wereld. Niet meer
verongelijkt achter elke vraag een
dolkstoot hoeven te veronderstellen,
niet meer in de grote mensenwereld
nog steeds een Haags lefgozertje te
moeten spelen waar Deetman in het
geval van een voetbalwedstrijd een
samenscholingsverbod en de droog-
legging tegen in het geweer moet
brengen, niet langer te hoeven vrezen
|
dat er onder de rest van de aanwezi-
gen mogelijk iemand met enig benul
van voetbal zal zitten, Co Adriaanse
niet stiekem binnen? Gewoon lekker
ontspannen achterover leunen. Links
van hem het communicatiewonder Eef
Brouwers en rechts de imagoportier
van Oranje tevens directeur betaald
voetbal, Henk Kesler, die om de ha-
verklap beiden in koor zeggen: zie je
nou wel Dick, we kunnen het.
In plaats daarvan verscheen Advocaat
voor de tv en riep binnen de kortste
keren verongelijkt dat ‘jullie’, de me-
dia, zijn wissel wel weer de grootste
fout zouden vinden, maar hij, de
bondscoach, bleef erbij dat het alle-
maal de schuld was van de spelers die
de mooiste kansen verprutsten en de
domste gele kaarten pakten. De
bondscoach zoals we hem kennen.
|
