Op de Duitse televisie wordt dezer
dagen regelmatig een spotje voor
hamburgers afgespeeld. Dan zitten er
aan zo’n formicatafeltje wat spelers
van het kaliber Torsten Frings die van
Kevin Kuranyi, de man die bij Duits-
land de ballen over en naast moet
schieten, willen weten hoe ze zo’n
hamburger in Portugal moeten bestel-
len. Kuranyi komt uit Brazilië, spreekt
vloeiend Portugees en prevelt dus een
voorgebakken zin. Uit de bijbehoren-
de ondertiteling, nasynchronisatie zou
het effect vermoorden, blijkt dat hij
iets zegt van: ,,Mijnheer de heerlijke
hamburgerbakker, zou ik uw dochter
mogen huwen, de oudste, die met die
grote snor.” Frings begint meteen die
zin te oefenen. Wie zegt dat Duitsers
geen gevoel voor humor hebben?
Ik zag het spotje maandagavond weer
|
eens, kort voor ik met een snelle be-
weging van de duim terecht kwam bij
de mededeling dat minister Verdonk
heeft bepaald dat allochtonen voor
een fijne inburgeringscursus ook bij
de buren terecht moeten kunnen. Als
ze aan het einde van de rit maar met
goed gevolg haar examen vmbo dan
wel de cito-toets afleggen. Het blijkt
toch wat ingewikkeld om een heel
nieuw schooltype met alle bijbehoren-
de bevoegde leskrachten en zij-
instromers ergens tussen het Neder-
landse systeem te proppen. Ga naar
de buren. DE BUREN!
Wel eens de cijfers gezien hoeveel
procent van uw buren analfabeet is?
Wel eens een voorspelling gehoord
over hoeveel procent van de autoch-
tone buren met geen mogelijkheid
|
zou slagen voor zelfs maar de lichtste
vorm van inburgeringscursus? Ooit
een rapport gelezen over hoeveel pro-
cent van de bevolking niet eens in
staat is om z’n eigen kroost een
beetje behoorlijk te laten inburgeren?
Nog even afgezien van de donderse
pech als zo’n asielzoeker juist tussen
minister Verdonk en de LPF’er Eerd-
mans een ruime drie onder één kap-
woning toegewezen heeft gekregen.
Een kopje suiker kan ‘ie lenen, als de
familie dan ook maar onmiddellijk de
roeiboot naar huis neemt.
Ik houd mij qua inburgering altijd
maar vast aan die Hollandse vakan-
tieganger die te Rosas om een ons
ham vroeg. De slager zei: ‘Que?’
Waarop die Hollander brulde: ,,EEN
ONS HAM!” En toen kreeg hij z’n be-
stelling.
|
