Vrijdag zag ik in het journaal de ad-
vocaat van de Groningse horecamag-
naat K. smalen over een Amsterdams
onderzoek naar eventuele faillisse-
mentsfraude van zijn klant. Hadden
ze even bij hem moeten aanbellen,
hadden ze precies kunnen horen hoe,
ter voorkoming van allerlei bureaucra-
tische rompslomp waar toch niemand
iets van zou begrijpen, al jaren terug
een afspraak tot stand was gekomen
tussen K. en de belastingdienst over
de afwikkeling van zijn bijna dagelijk-
se kettingbotsing van faillissementen.
K. moet de enige zakenman zijn die
feestelijke recepties geeft als er weer
een tent van ‘m op de fles is gegaan.
Maar het kan heel goed waar zijn, dat
van die afspraken. Toevallig weten we
sinds kort dat de belastingdienst in-
derdaad afspraken maakt met klant-
|
jes bij wie het wat lastig innen is we-
gens de ene keer een honkbalknuppel
achter de deur en dan zal het ook wel
de andere keer zo zijn bij iemand die
een ingewikkelde constructie heeft
laten bedenken.
Dat moet lukken in een maatschappij
met een minister van het kaliber
Hoogervorst die in bepaalde gevallen
ook zegt: het wordt me veel te duur
om dat allemaal uit te zoeken, hoe-
veel zou u eigenlijk willen betalen? Bij
Hoogervorst komen we de afkeer van
bureaucratische rompslomp tegen als
instrument om lastig inbare zaakjes
makkelijk te regelen. De belasting-
technische afwikkeling van op zichzelf
dikwijls wel ontspannende maar toch
ook bedenkelijke reisjes van artsen op
kosten van grote pillendraaierijen
|
loopt uit op zo’n papieren gedoe, dat
we de profijtelijke uitstapjes maar
voor lief moeten nemen, vindt
Hoogervorst. In zulke gevallen blijkt
de bureaucratie een praktisch wapen
waar de overheid zich niet vlot ge-
noeg van kan bedienen.
,,Ach, mevrouwtje toch, wat een bu-
reaucratie allemaal. Dat gaan we eens
even heel anders, heel modern aan-
pakken. Hup, al die papiertroep van
tafel. Hoeveel had u precies nodig, zei
u, en vindt u het erg wanneer ik in
papiergeld uitbetaal want ik heb alle
muntjes weggegooid wegens ook erg
veel gedoe. Akkoord?” Zoiets hoort
een bijstandstrekker nou nooit aan
het loket. Laat staan een asielzoeker
die z’n papieren eindelijk eens op orde
wil hebben; die kan niet genoeg bu-
reaucratie aan z’n lijf krijgen.
|
