Zodra het over de Nederlandse troe-
pen in Irak gaat hebben alle betrok-
kenen het tegenwoordig en ongetwij-
feld volgens een dienstbevel meestal
over ‘onze jongens en meisjes’. Het is
alsof je Erica Terpstra te luid hoort
kwelen over de Nederlandse deelne-
mers aan de Olympische Spelen. Deze
week werden haar jongelui overge-
dragen aan de glunderende chef de
mission, die een pakhuis vol met spe-
ciale kleren klaar had staan; waarom
kregen we de oranje string niet te
zien? Zo leek het ineens weer een
stuk normaler zoals ze in de katholie-
ke kerk met de strikte hiërarchie en
de bijbehorende kleding omgaan. Mij
leek ons uitgaanskostuum een garan-
tie om bij elke disco geweigerd te
worden. Staat tegenover dat je in elke
maffioos bordeel gratis drinken hebt.
|
Jongens en meisjes waren het toen de
marinier Eric O. ervan beschuldigd
werd te ruimhartig met zijn kogels om
te springen. Sinds justitie die zaak
doorzet gaat het voor alle zekerheid
over goed opgeleide, hoogst professi-
onele manschappen. De jongens en
meisjes zijn even opgeborgen. Mede
omdat het niet als een kinderfeest viel
af te schilderen toen in Limburg een
ex-marinier z’n schoonfamilie uit-
moordde en een goed woordje wilde
doen voor zijn ex-collega Eric O..
Onze jongens en meisjes kwamen wel
om de hoek kijken toen de vakbond
voorstelde een onderzoek te houden
naar wat er terecht is gekomen van al
onze jongens en meisjes die ooit heb-
ben deelgenomen aan een missie in
den vreemde. Ik heb het niet op die
|
vakbond; als dienstplichtigen moesten
we zelf maar een vereniging voor on-
ze belangenbehartiging oprichten. Het
was dat er soms gesneuveld moest
worden maar anders deden die van de
echte vakbond het net zo lief zonder
dienstplichtigen. Dat dédain kwam
weer tevoorschijn tijdens de afgelo-
pen tien dagen die de krijgsmacht
deden verbleken, toen bekend werd
dat onze jongens en meisjes, nee dat
waren weer gewoon de Nederlandse
soldaten, op de Antillen de hele dag
lopen te hoeren en snoeren, te snui-
ven en te dealen. Dat lag waarschijn-
lijk aan hetzelfde als bij die dienst-
plichtigen van ooit, zei zo’n vak-
bondsman: verveling. Zelf had ik ge-
gokt dat hij het op de stress van het
jagen op cocaïnetransporten zou
gooien. Maar ja, als nooit wat vangt.
|
