Had het vandaag over het pornoclipje
moeten hebben dat zondagavond in
‘Zomergasten’ werd vertoond op ver-
zoek van de schrijfster Heleen van
Royen. Volgens haar collega en vriend
Joost Zwagerman ging heel Nederland
daar namelijk over spreken. Leek me
aannemelijk, want ik weet ook niet
waar het in hemelsnaam anders over
zou moeten gaan in relatie tot de on-
nozelste aflevering ooit van dat pro-
gramma. Zwagerman deed zelfs geen
pogingen om zoveel penetrante zelf-
ingenomenheid, een totaal gebrek
aan kwaliteit, de meest oninteressan-
te persoonlijke waarnemingen en
slechts aan kijk- en verkoopcijfers af
te meten klasse, een beetje in een
kader te plaatsen. Na afloop maakte
hij een dansje met haar alsof ze de
hele tijd dachten dat ze tussen de
|
schuifdeuren zaten zonder dat iemand
ze zag. Toen begon voor de kijkers
juist de door Van Royen uitgezochte
nachtfilm waar ze als bijzonderheid
van kon melden dat er na verloop van
tijd helemaal niks meer aan was. Alle
grondstof voor het maandagse ge-
sprek bestond uit een amateuristisch,
ik schat, Amerikaans studentenclipje
van de zoveelste ejaculerende vrouw.
Van Royen had het vermoeden dat
het geheel gemanipuleerd was, want
de kracht en de lading van de ejacula-
tie kwamen haar wat overdreven
voor. Het leek het soort van waarne-
ming als bij zo’n Tiroler seksfilm:
soms denk ik dat ze net doen alsof ze
het doen. Als iemand er werk van
maakt, haalt zij binnen een dag hon-
derd van dat soort ejaculatieclipjes
|
binnen. En allemaal minstens zo oud
als dat clipje dat we van Zwagerman
en Van Royen absoluut niet mochten
missen. In het kader van deze afleve-
ring kwam het volslagen van pas dat
Heleens man Ton van Royen werd
afgeschilderd als een even talentrijke
als smaakvolle tv-maker.
Maar eerlijk is eerlijk, Van Royen be-
greep goed, dat als je zo weinig mee
brengt, je de kijkers lekker moet ma-
ken met vet aangezette illusies uit de
Privé-school. Behalve dat clipje be-
loofde ze ook nog iets over haar eigen
geestelijk mankementje, de zelfmoord
van haar vader en de kwestie Rob
Oudkerk. Maar dat bleek uiteindelijk
allemaal te berusten op één groot
geestelijk mankement.
Tja, waar moeten we het dan vandaag
eens over hebben?
|
