Eens per jaar, op de zaterdag het
dichtst bij 1 augustus, wordt de nut-
teloosheid van de ANWB op drama-
tisch wijze geaccentueerd: ‘zwarte
zaterdag’. Staat aangekondigd in
honderd verschillende gratis af te ha-
len brochures, ‘De Kampioen’ be-
steedt er elke keer weer een ‘special’
aan, op het steunpunt Lyon weet men
dat het streng verboden is om op die
dag ziek te zijn, te ATV’en of anders-
zins vrij te nemen, en een speciale
ANWB-afdeling verzint en typt de
laatste dagen van juli de meest dra-
matische persberichten: Ga niet! Blijf
thuis! Wacht! Heel Europa wordt één
file! Van hier tot gunder. Van Gronin-
gen tot de Costa Brava. En toch staat
er elke keer op die zaterdag van ’s
morgens laat tot ’s middags vroeg
voor een gemiddelde Nederlandse
|
gemeente aan landgenoten nabij Toul
te wachten tot ze een kaartje mogen
trekken voor de Autoroute du Soleil.
De minister van verkeer van Frankrijk
kwam zelfs een kijkje nemen bij zijn
terugkerende calamiteit. De onzen
hebben vierhonderd verschillende
Nederlandse telefoonnummers bij zich
voor als ze last krijgen van buikloop,
een tentharing missen, Nederland 2
niet via de schotel binnen krijgen,
kiespijn hebben, zonder benzine ko-
men te staan, hun mobieltje thuis
hebben laten liggen, waar ze op dit
uur van de dag in Spanje nog con-
dooms kunnen krijgen, of de XTC-
pillen goed zijn, of het werkelijk inter-
nationaal verboden is om met een
hoofddeksel te verkeren op een natu-
ristencamping, u verzint het, zij ver-
|
zorgen een hulpnummer. Maar op het
enige moment dat we echt kunnen
controleren of onze vakantiegangers
hun ANWB een beetje serieus nemen,
op ‘zwarte zaterdag’, blijken ze geza-
menlijk hun schouders op te halen. Ze
zien wel. Ze doen wel.
Terecht. Het is nog nooit gebeurd dat
er op maandagmiddag nog steeds
voor twintig kilometer aan ongehoor-
zame ANWB-leden stond te wachten
voor een Oostenrijkse tunnel of dat er
nog altijd voor een Nederlands dorp
vol ANWB-leden bij een Franse tol-
poort stond te garen voor een kaartje
naar Dijon. ‘Zwarte zaterdag’ wil ge-
woon zeggen: het is in de ons omrin-
gende landen één dag per jaar net zo
druk als bij ons 365 dagen per jaar.
Hoe dat zo kon komen, weten ze bij
de ANWB.
|
