Een veilig gevoel. Er fietste zojuist
een koppeltje politievrouwen voorbij
en ik vertrouw erop dat ze in hun kof-
fiepauze hebben zitten klaverjassen
tegen de wachtcommandant en diens
vaste maatje, de hoofdcommissaris.
En niet langer met zo’n onbaatzuchtig
ter beschikking gesteld pak van de
firma Heineken, elke zaterdagavond
weer goed voor volle cellencom-
plexen, maar met het eigen politiespel
waar commissaris Van Riesen vrijdag
mee stond te manipuleren als wilde
hij ons een goocheltruc laten zien.
Maar hij hield het gelukkig bij de aan-
kondiging dat het Amsterdamse corps
naast het pistool, de pepperspray en
de lange lat tegenwoordig ook de be-
schikking heeft over een spel kaarten
waarop de 52 grootste straatschen-
ders van de hoofdstad staan afge-
|
beeld. Inderdaad, afgekeken van de
Amerikanen in Irak. Met dit verschil
dat wij van de Amerikanen juist
moesten weten wie er stonden op de
kaarten uit die kolossale grap van de
legerleiding en de afdeling PR van
Bush. Terwijl in Amsterdam de bevol-
king dat niet mag weten. Privacy en
tsja, je moet natuurlijk een reden
hebben om ze nu ineens wel op te
pakken. Ik bedoel, uit dat kaartspel
blijkt dat Van Riesen precies weet om
wie het gaat. Zou het dan niet ver-
standiger zijn om ’s morgens bij de
roll-call even wat lui aan te wijzen om
het notoire gajes op te pakken, en
voor half tien as ’t effe kan?
De regels van het spel blijken nu te
zijn dat een agent bij een heterdaadje
zijn kaarten trekt en kijkt of het klant-
|
je erbij zit. Nee, zo te zien, doorlopen
dan. Zegt die andere veelpleger: helpt
wel, als je je snor afscheert.
Het kan nooit lang duren, leer mij de
politie kennen, of dat spel ligt op
straat en wordt illegaal gekopieerd in
de kroeg aangeboden als gadget. Als
de sigarenboer geen foto mag ophan-
gen van zijn eigen veelplegers, dan is
zo’n spel zeker iets voor de heb. Ik
zie het niet meteen op een bridgeclub
ter tafel komen, maar genoeg andere
gelegenheden waar ze een beetje uit-
gekeken raken op de blote klaveren
vrouw. Onder de meeste geharde
veelplegers is met het oog op de li-
quidaties ook naar de lange winter-
avond gekeken als bron van inspira-
tie. Die lopen rond met de kanskaar-
ten uit het Monopolyspel. De spelende
mens is terug. Nu wij nog uit de put.
|
