Nou je het zegt, ik had ‘m al een tijd-
je niet meer op de tv in actie gezien,
de donderdag overleden journalist
Willem Oltmans. Hij zat doorgaans in
het soort van forums waar Maarten
van Rossem een jaarkaart voor heeft.
Oltmans bleek doodziek. Had hem
moeten missen, zeker omdat ik een
gezonde allergie voor ‘m had. Heel
lang geleden zag ik ‘m voor het eerst
op de redactie van wijlen het week-
blad De Nieuwe Linie; alsof er veertig
luidruchtige relnichten tegelijk de trap
op kwamen stormen. Z’n verhaal zal
een regel of vijf te lang zijn geweest.
Die man gaf je maar gauw z’n gelijk
want anders kwam je de rest van de
dag nergens meer aan toe. Het was
natuurlijk schandelijk wat Luns een
halve eeuw geleden met hem heeft
uitgevreten, maar de kwestie kon
|
mede zo lang duren juist omdat Olt-
mans erbij te pas kwam. Wie het niet
honderd procent met hem eens was,
werd automatisch benoemd tot zijn
vijand en dat zou zo’n arme twijfelaar
dan weten ook. Oltmans had thuis
een wand vol staan met dagboeken.
Het moet van historisch belang zijn
om daar alleen zijn aantekeningen
over bladen en journalisten uit te ze-
ven.
Het is natuurlijk niks in vergelijking
met een bedankadvertentie van de
familie Hazes van een pagina in De
Telegraaf, maar op internet bleek er
meteen een condoleanceregister geo-
pend zijn voor Oltmans waar in de
gauwigheid al meer mensen hun
rouwbeklag hadden gedaan dan er
journalisten zijn die per e-mail protes-
|
teren tegen de gijzeling van twee
Franse journalisten. Hem wordt van
vele kanten een hemel vol met jonge-
heren toegewenst. De meeste inzen-
ders hebben alleen een voornaam,
wat ongeveer staat als een poot van
de hond onder een gewone rouwad-
vertentie. In de meeste gevallen
wordt Oltmans geprezen om zijn vele
journalistieke bekwaamheden en zijn
strijdvaardigheid. Hij zal wel voorna-
melijk herinnerd worden van die tv-
forums, want als schrijvend journalist
kwam men hem betrekkelijk weinig
tegen. En dan moest men er ook nog
bij bedenken dat hij niet zelden een
persoonlijke, hartelijke relatie onder-
hield met het onderwerp, net zo in-
tens als hij met vitriool smeet naar
zijn vijanden. Het geluid van Oltmans,
dat zal vooral worden gemist.
|
