Terwijl ik van oorsprong een Braban-
der ben en ik uit de krantenberichten
voorzichtig kan concluderen dat je het
dan al een beetje in de genen moet
hebben zitten, heb ik nog niet de
aandrang gevoeld om gewapend met
een wegwerpaansteker op enige isla-
mitische school, de buurtmoskee of
de pizzatent waar wij wel eens een
bestelling plaatsen af te gaan tenein-
de de rode haan te laten kraaien.
Voor alle zekerheid ben ik er wel ge-
heel op voorbereid elk moment van
de dag ervan beschuldigd te zullen
worden dit niet uit vrije wil te hebben
besloten, maar lafhartig bezweken te
zijn voor de drang van de pyroma-
nenpolitie of het niet alle moslimge-
bouwen in de hens-front.
Liefst van de kant van de nieuwe hel-
den die vijftig jaar na de oorlog hij-
|
gend komen informeren waar het
front precies ligt om de strijd aan te
gaan; in verband met van alles en
nog wat te doen waren ze tot nu toe
zelfs niet toegekomen aan het schrij-
ven van een boos briefje naar de
krant. Maar nu zullen we ze!
Tegelijk verwacht ik elk moment een
revaluatie van de paus van Rome,
kardinaal Simonis en de gemankeerde
Eurocommissaris Buttiglione in het
perspectief van hun eeuwenoude
kruistochten die waarschijnlijk het
dichtst in de buurt komen van Zalms
niets ontziende maar in die tijden van
de populaire kuisheidsgordel helaas
niet helemaal gelukte oorlog. Het blijft
zonde van onder meer hun homosek-
suelenjacht, maar zij predikten ten-
minste niet dat je die met het hoofd
|
naar voren van de Euromast af moest
werpen. Het volstond om wat keien
naar de mannen te gooien.
Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik
niet altijd alles precies zo zeg als ik
het denk. Ik probeer er een beetje
rekening mee te houden tegen wie ik
het heb. Het lucht op om een agent
uit te schelden die een bekeuring uit-
schrijft wegens een kapot achterlicht-
je maar een beetje korzelig: hebt u
nu werkelijk niets beters te doen, vol-
staat als basis van de discussie. Ga
toch boeven vangen, puistekop, houd
ik achter de kiezen, wegens in dit ge-
val contraproductief. En als anderen
dat laf vinden, dan kan ik slechts mijn
schouders ophalen. Nee, ik heb me
nooit een slachtoffer gewaand van de
zogenaamde gedachtenpolitie. Soms
past die pet mij, ons.
|
