Alles goed en wel qua Arafat en Ka-
merdebat, maar ik had donderdag-
avond in het NOS Journaal in de eer-
ste plaats een portret willen zien van
‘mevrouw Irma Heijmans’, de konin-
gin van het vrije woord uit het Laak-
kwartier. Tot het laatste moment op
haar post gebleven. Marga van Praag
banjerde wel door de buurt maar
stuitte op een muur van stilzwijgen.
Waar Nederlanders dan graag hun
gezicht in de plechtigste plooi trekken
om ‘geen commentaar’ te zeggen zo-
als een minister van vijfentwintig jaar
terug, daar waren de Haagse Marok-
kanen nog authentiek onthutst van
die plotseling naar voren stappende
kordate mevrouw met die grote ca-
mera achter haar aan. Nee, dan Uden,
waar dames met strakke hoofddoek
om in prachtige volzinnen hun angst
|
en afschuw betuigden, inclusief een
originele benedenmoerdijkse zacht g.
’Mevrouw Irma Heijmans’ zat tijdens
de Haagse belegering steeds in het
NOS Journaal als iemand van Clin-
gendael waar ze alles weten van gene
zijde van onze landsgrenzen. Ze zat
aan de telefoon als de enige welinge-
lichte bron in de wijde omtrek. En ik
de hele tijd maar denken: waarom
heb ik nooit eerder van haar verno-
men? Ferry, het wordt spannend in de
Tweede Kamer, heb jij ‘mevrouw Irma
Heijmans’ al gesproken? Hoe kwamen
ze aan haar? Had ze zelf gedacht,
weet je wat, al die herrie buiten, ik
kan toch niet meer slapen, ik zal de
NOS eens bellen, misschien krijg ik
Philip Freriks wel aan de lijn. Werd
Aldit Hunkar, streng en steeds ge-
|
spitst op wat er zich in haar andere
oor afspeelde. Of is het de oude tante
van een der stagiaires bij het Jour-
naal? Ik kan me namelijk niet voor-
stellen dat Laroes ze het telefoonboek
heeft laten afbellen om uiteindelijk bij
de enige nog aanwezige bewoner, ,,ik
weet ook niet waarom”, ‘mevrouw
Irma Heijmans’ uit te komen.
Zodra er weer een vers journaal werd
opgestart kwam de nieuwe corres-
pondente aan het woord over wat er
allemaal gebeurde. Vooraf fascinerend
om te horen dat ze het hele pand in
kwestie niet eens kon zien. Moderne
journalistiek. Dinsdag hoorde ik in het
journaal een collega van ‘mevrouw
Irma Heijmans’, over het wachten op
de brief van Remkes en Donner ver-
zuchten: ,,Er zat weinig anders op
dan bij de feiten te blijven.”
|
