De Amerikaanse atlete Marion Jones,
de hoop van iedere houten Klazien om
toch in de buurt van de Olympische
gouden medailles te kunnen komen,
blijkt voornamelijk op doping te heb-
ben gelopen. Tenminste, dat zegt
haar vaste leverancier, de eigenaar
van een laboratorium waar de steroï-
den, de epo, de groeihormonen en
meer van dat spul illegaal gemaakt
werd. De man staat terecht en heeft
inmiddels volop sporters aange-
klaagd; kogelstootsters uit DDR en
de USSR in de jaren zestig, dat was
amateurwerk. Voor hem valt er weinig
eer aan het proces te behalen, maar
hij heeft wel besloten zijn vaste klan-
ten mee te nemen in zijn val. Jones
ontkent alles. Ze is volop op doping
getest maar nooit betrapt, dit in te-
genstelling tot elk van haar echtgeno-
|
ten tot dusver. En, volgde als be-
trouwbaarste aspect van alle onder-
zoekingen, ook gekoppeld aan de leu-
gendetector testte zij negatief. Ik
schat dat zoiets gebeurd is tijdens een
uitzending van Jenny Jones of Jerry
Springer. Daar mogen ze graag met
behulp van een hysterische stiefzus-
ter, een betrouwbare overbuurman en
een soort Hans Kazan met een leu-
gendetector bepalen of de uitslag van
een dna-test klopt, waaruit gebleken
was wie van de zes kanshebbers de
werkelijke vader is van de drieling; is
altijd de enige waarbij beiden ontken-
nen ooit dichter dan vijf mijl uit elkaar
verkeerd te hebben. De hele zaal flui-
tend en gillend op de banken.
Prins Bernhard hebben we nooit aan
dat apparaat gekoppeld. Bij hem heb-
|
ben we het altijd gedaan met zijn ge-
tuigenissen, gevolgd door de opinies
van voldoende kenners, deskundigen
en commentatoren om er een com-
pleet eigen tv-station van te maken.
Elke avond heisa.
Maar nu blijkt prins Bernhard z’n ei-
gen geheugen te hebben laten testen
in een Londens psychotechnisch labo-
ratorium; iets voor Marion Jones? Dat
instituut kwam tot de conclusie dat
het zeer goed mogelijk is dat de prins
zich van hele stukken uit de Lock-
heed-periode niets meer herinnerde.
Op basis waarvan wij dan weer geacht
worden aan te nemen dat alles wat hij
zich wel nog wist te herinneren,
waarheid was. Zoals het niet kunnen
vinden van de ‘stadhoudersbrief’ juist
het bewijs is dat die brief bestaat.
Prins wie was ‘t ook weer?
|
