De Republiek der Twaalf Provinciën - feuilleton - voorpublicatie boek Commentaren: Bemerkingen langs berg en dal. Artikelen over zaken de media betreffend. Stuur uw reacties in op deze artikelen. In het archief vindt u alle op De Columnist verschenen artikelen. Van het boek is slechts de voorgaande episode te vinden.   Over de inhoud
Jaargang 2 Nr 151   10 december 2004
  _______Wij democraten_______  
Het is net een grote katholieke kerk
van vroeger: ora pro nobis. Lange
litanieën, herhalingen, mantra’s zou
men tegenwoordig zeggen, waar je
een plekje in de hemel mee kon ver-
dienen. Zoals je nu, alvorens te mo-
gen zeggen wat je van de rommelige
bovenkamer van Geert Wilders vindt,
want zelfs van gedachtegoed is bij die
man geen sprake, telkens eerst plech-
tig moet verklaren dat je tot het einde
der tijden zult blijven strijden voor
zijn vrijheden. D’r zal d’r maar één
tussen zitten, zeggen wij thuis wel
eens tegen elkaar qua bedreigingen,
maar dat klinkt steeds minder zorge-
lijk. Ondanks onze democratische ge-
zindheid hebben wij namelijk soms
last van het idee, een heel klein
beetje dan toch, dat Wilders ons met
zijn bedreigingen en klachten gijzelt.

Hij komt, hoewel hij niet eens een
vriend was, met de moord op Theo
van Gogh aandragen waar wij niet
meer te bieden hebben dan een paar
kwajongens die in Uden een school in
de fik staken, waar de natie in opper-
ste neo-politieke correctheid op rea-
geerde alsof we onze eigen Kristall-
nacht hadden beleefd. De jongelui zijn
opgepakt. Taakstraf, schatten wij.
Minister Donner had het over beveili-
ging als een statussymbool. Wilders in
de hoogste boom, niet in de aller-
hoogste natuurlijk. Wilders in alle sta-
ten, dat is beter, dan weten ‘ze’ niet
waar ze hem moeten zoeken. Als de
journalisten hem maar kunnen vinden
voor zijn dagelijkse klachten. Maar bij
Donners woorden valt zelfs voor een
door de wol geverfde democraat nog
wel wat te bedenken. Zonder alle
heisa stelt Geert Wilders geen fluit
voor. En zo lang kun je ook weer niet
teren op de stemmen van allerlei ar-
me sloebers die hun ressentimenten
op de tramhalte hebben opgedaan.
Dus moet Wilders zijn bedreigingen
koesteren als zijn partijprogram. De
halve regering ter verantwoording
roepen omdat de AIVD de oprichting
van zijn partij frustreert. D’r valt na-
melijk gelukkig, moet ik zeggen, nu
nog niet te klagen dat de AIVD er
juist niet alles aan heeft gedaan om
hem optimaal in bescherming te ne-
men. Donner kan het nooit goed
doen, de AIVD ook niet, hoewel wij
steeds vaker denken dat elke dag dat
Wilders groot misbaar kan maken er
één is voor onze fijne mede-
democraat.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriend Zwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen. Wilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in. Plaats de site bij uw favorieten