Het moet even gezegd worden: onder
alle omstandigheden, dus ook als ik
toevallig slachtoffer word van een
natuurramp en de ellende blijkt zo erg
dat minister Rita Verdonk, die twee-
honderd kilometer verderop een schil-
derscursus volgt, zich zonder enige
aansporing van wie dan ook geroepen
voelt spoorslags naar mij af te reizen
teneinde mij in het hospitaal een hart
onder de riem te steken, dat er dan
gerust een rotschop uitgedeeld mag
worden. Evenzo lijkt mij de ramp
nauwelijks te overzien wanneer ik
ruim een week na een catastrofe de
ogen open sla en in die van minister
Johan Remkes kijk. Die mij dan begint
te verwijten dat ik beter had moeten
opletten op zwemles, want dat hij dat
nou dat hele pokkenend speciaal voor
mij moest rijden. ,,Ik doe dit allemaal
|
niet voor m’n lol, hoor, m’neer.” Ik
zou er niet aan moeten denken dat
Jan Peter Balkenende zich heeft we-
ten los te rukken uit Straatsburg voor
mijn welzijn. Of Maria van der Hoeven
aan mijn bed. Zuster, zuster, d’r is
iets met de medicijnen, ik zie nou
zulke rare dingen. Ik vind het heel
voorspelbaar en begrijpelijk zoals dat
Groen Links nu kwaakt, maar ik wil
liever niet aan alle mogelijke toekom-
stige ellende denken en dan hangt
daar ook nog eens ineens de staats-
secretaresse van binnenlandse zaken
boven m’n bed: zij van Halsema.
Troostrijk bezoek, dat is de core busi-
ness van de koningin. Als ministers
daaraan beginnen word ik altijd heel
erg achterdochtig. Als Balkenende
zoiets doet dan komt hij na afloop
|
met beide handen in de zakken nog
even naar de camera’s toe geslenterd,
trekt z’n ontevreden mondje en
noemt zichzelf ‘je’ in plaats van ‘ik’,
zodat iedereen weet dat hij dit werkje
van barmhartigheid namens ‘ons’
doet, want hij weet dat Maurice de
Hond alweer klaar zit aan z’n peiltele-
foon. Zo komt in Nederland alles over
de ramp ineens twee dagen lang in
het teken te staan van minister Rem-
kes. Inclusief verwijten, een op zijn
eigen ministerie in elkaar geflanste
abject dunne rotsmoes en alle came-
ra’s om de minister heen die zich bij
een van ‘zijn’ RIT’ers zorgelijk verge-
wist van de situatie. Remkes toont na
een week zijn belangstelling en de
eerste toeristen liggen alweer op het
strand. Leer mij de wereld kennen, ik
had niet anders verwacht.
|
