Een fascinerend bericht uit de wereld
van de moderne oorlogsvoering: de
VS heeft de afgelopen tien jaar ge-
werkt aan een aantal interessante
wapens, waardoor het woord chemi-
sche oorlog een nieuwe dimensie
moest krijgen. Bijvoorbeeld, door de
‘Who? Me?-bomb’. Die bom moest
een luchtje verspreiden waardoor het
leek alsof een kameraad een zwaar-
dere wind had gelaten. Of anders de
lucht van iemand die extreem uit z’n
mond stinkt. De bedoeling was het
uiteraard om de soldaten te demoti-
veren en ze onder elkaar om niks aan
het bakkeleien te krijgen. Nauwelijks
een grote stap verder werd gedacht
aan een, zeg maar, make love not
war-bom. Een bom die een afrodisia-
cum in de lucht zou brengen waardoor
de geslachtsdrift van de mannen op-
|
gewekt werd. Van lage lusten ga je
niet beter schieten met het kanon.
Voor het verloop van de strijd zou het
natuurlijk het beste zijn wanneer de
mannen door zo’n geur homoseksueel
gedrag zouden gaan vertonen: de
vijandelijke schuttersputjes bleken
bevolkt door mannen bezig met on-
beheersbare vernederende daden. Het
zou ook van belang zijn voor de intro-
ductie van het wapen, met een homo-
geurtje worden niet meteen alle
vrouwelijke frontsoldaten in gevaar
gebracht. Andere gedachte: een be-
paald geurtje boven het front zou de
soldaten aantrekkelijk kunnen maken
voor steekmuggen of voor alle soor-
ten knaagdieren. Voor de rest onge-
vaarlijk voor lijf en leden, alleen een
goede reden voor de witte vlag.
|
Alle plannen zijn uiteindelijk toch af-
geblazen, staat in documenten die het
Pentagon heeft vrijgegeven. Eigenlijk
kan de ontwikkeling ook nooit veel
hebben voorgesteld: er was een bud-
get beschikbaar van amper 7 miljoen
euro. Daar krijg je niet echt een labo-
ratorium vol hoogwaardige scheikun-
digen van op de been, die in diep ge-
heim dit soort wapens zouden moeten
verzinnen. Veel verder dan de teken-
tafel zal het niet geraakt zijn.
,,Het is oorlog, dan gebeuren er ver-
keerde dingen,” zei de Amerikaanse
soldaat Charles Graner, veroordeeld
vanwege sadistische daden in de Abu
Ghraib-gevangenis in Irak. Spijt had
hij niet, hij had namelijk in opdracht
gehandeld. Leek me in het kader van
de ‘Who? Me?-bomb’ ineens een stuk
minder onwaarschijnlijk.
|
