De buitengewoon deplorabele econo-
mische situatie van het land noopt het
Koninklijk Concertgebouw nu tot een
unieke maatregel: er komen voortaan
rangen en standen in de Grote Zaal.
Aan alle kanten wordt op de subsidies
beknibbeld om het land van de on-
dergang te redden, dus ook op die
van het muziekleven. Door rangen en
standen in te voeren, probeert de
koninklijke harmonie de eindjes aan
elkaar te knopen. In feite komt het er
op neer dat sommige stoelen, die
doorgaans meer gevraagd zijn dan de
andere, iets extra’s gaan kosten. Wie
graag op de hoek zit, betaalt binnen
twee jaar een kwart meer voor pre-
cies dezelfde genoegens als z’n buur-
man in het armelui’s vak.
Maar dat wist ik dus helemaal niet:
als de Wiener Philharmoniker optrad
|
in het Concertgebouw waren er altijd
al verschillende rangen en standen.
Dáár hebben ze het vandaan met die
veelgevraagde stoelen. Overal in de
zaal krijg je nog steeds hetzelfde te
horen, maar als die uit Wenen er zijn,
heb je liefhebbers die uit zichzelf ex-
tra willen betalen om de uitvoerenden
beter te kunnen zíen. Normaliter sluit
de helft van de bezoekers z’n ogen
wanneer de Herr Kapellmeister z’n
stokje heft. Zelf zou ik, als ik om te
kijken kwam, gewoon één keer een
goede toneelkijker aanschaffen. Maar
je hebt dus zo van die mensen. Ik kan
me er wel iets bij voorstellen wanneer
ze hun Sängerknaben hebben meege-
nomen; daar heb je een speciaal
segment voor in de markt dat gewend
is om extra te betalen voor z’n simpe-
|
le genoegens. Of wanneer er zo’n met
name op de gebieden van seks, drugs
en rock ’n rol veel te vroeg rijp meisje
uit Engeland extreem hoog mee komt
kwelen. Maar gewoon voor die van de
Philharmoniker?
Ik geloof dat ze er sinds enige tijd in
Wenen ook een enkele vrouw tussen
dulden, daar krijg je vanzelf wat be-
grip van voor zekere voorkeuren.
Maar in deze van tradities aan elkaar
hangende tak van industrie moet het
in het Concertgebouw dus jarenlang
een vetpot zijn geweest als die Oos-
tenrijkse kerels langs kwamen met
hun Radetzky-mars. Voor zover ik het
circuit ken zou het hele Nederlandse
muziekleven voorlopig gered zijn als
de Wiener Philharmoniker elk jaar een
weekje Strauss kwam doen, in leder-
hosen.
|
