Waarschijnlijk het meest boeiende
aan het stuk dat Luuk van Middelaar
en Kees Berghuis op de opiniepagina
van de Volkskrant schrijven tegen
Geert Maks pamflet ‘Gedoemd tot
kwetsbaarheid’ is de mededeling dat
de twee hun artikel ‘ter goedkeuring’
hebben voorgelegd aan Gerrit Zalm
én Jozias van Aartsen. Ze zullen ge-
dacht hebben, dan zit er hoe dan ook
altijd wel de min of meer politieke
leider van de partij bij. ,,Die hadden
geen bezwaar tegen publicatie.” Nor-
maal verzinnen en schrijven Van Mid-
delaar en Berghuis de gevatte teksten
die hun bazen Van Aartsen en Zalm
uitspreken alsof ze het allemaal zelf
ter plekke bedenken. In dit geval
werd die twee alleen verzocht er het
liberale nihil obstat aan te geven.
Alsof zij het niet beter hadden kunnen
|
zeggen. Maar als die twee wel be-
zwaar hadden gemaakt? Hadden we
er dan nooit meer van gehoord?
Vanaf de liberale zeepkist wordt in dat
stuk driftig met erwtjes geschoten op
Maks pamflet, dat handelt over hoe
politici van het kaliber Zalm, Van
Aartsen sinds de moord op Theo van
Gogh een overspannen land met
angst, paniek en dreigementen in gij-
zeling houden. Nog nooit zoveel men-
sen met zoveel elan namens ‘het volk’
de meest vreselijke dingen horen be-
weren. Van Middelaar en Berghuis
doen dat ook weer. Het volk? Als het
volk dreigt met stakingen veegt Zalm
er z’n gat mee af. Alsof de gedetail-
leerde mening van ‘het volk’ meer is
dan alleen een handige opiniepeiling
die een uur later in het tegendeel kan
|
verkeren. Het is volstrekt helder dat
de VVD met het boegbeeld Ayaan
Hirsi Ali onder de huidige omstandig-
heden liever heldenverering wil dan
kritiek. Maar is daarmee elke vorm
van tegengas meteen karaktermoord?
Worden scherpe vergelijkingen daar-
mee vuile insinuaties? Mogen er geen
zorgelijke aanmerkingen worden ge-
maakt op een pamflettistische film als
‘Submission’ zonder meteen in het
antisemitische kamp gegooid te wor-
den? Geert Maks boekje markeert een
moment in een discussie. Het liberale
antwoord daarop is een luide ontken-
ning van feiten, een verhaspeling van
waarheid en politiek.
Alleen de kop boven het stuk dekt de
lading volkomen: ,,Milde Geert Mak
pleegt karaktermoord”. Daar staat
grote onzin.
|
