Asbest, dachten we natuurlijk. Bur-
gers van 2005; ramen dicht als het
honderd kilometer verderop fikt. Ge-
pokt en gemazeld in klimatologische
en ecologische rampscenario’s. Voor
minstens drie generaties zou het hier
nooit meer winteren. Gaan we elk jaar
toch een nachtje onder München in de
auto zitten bibberen? Ligt er al veertig
tot vijftig centimeter in het noorden,
and still counting, zoals ze daar zeg-
gen. We zullen vanavond in Grieken-
land wel op het journaal zijn: sneeuw
in Holland, het moet niet veel gekker
worden.
En dan was maandag al gebleken dat
er op sommige plekken iets hards op
de vijvers lag. Alsof we water zagen
branden. Als het een niet al te diepe
poel betrof, kon je erop staan, vonden
enige Friese wildemannen uit en ze
|
noemden het ijs. Net als Ola en Thi-
alf; als in Heerenveen iemand de punt
van z’n schaats in de baan steekt,
halen ze er een ijsmeester bij met een
thermoskan die het wak dicht poetst:
nooit meer klunen. Camera’s van de
televisie erbij, tot ons spreekt de bui-
ten-ijsdeskundige, mondelinge over-
levering van generatie op generatie in
de familie. Aanschouwelijke lessen:
twee centimeter is niet dik genoeg
hoor. En wie toch waagt doet er goed
aan zich uit te rusten als voor een
expeditie naar de Mount Everest.
Zullen we een pannetje soep voor de
buren? Het ijzer smeden als het heet
is? Er komt een auto voorbij, lang-
zaam, bejaardenvervoer. Die durven.
Wat zei het weervrouwtje? Dat er nog
meer komt. Moeder, waar staan de
|
ski’s? Ik ga hamsteren. In hetzelfde
tv-journaal wordt verwezen naar een
automobilist die van nabij Rotterdam
heeft gebeld. Links en rechts is het
nog groen, de weg is zwart, maar in
de verte nadert een muur van
sneeuw. Alle klokken beieren, vlucht!,
nu het nog kan. De politie van Fries-
land waarschuwt de bevolking binnen
te blijven, de eerste scholen zijn daar
al dicht. Wordt vast een nieuw we-
reldrecord sms’en vandaag. Wij kleien
peinzend onze eigen calamiteiten:
denk je dat de zee het zal houden, nu
ook nog al dat smeltwater van ons
erbij? En net nou wij onze slee had-
den gedoneerd aan de slachtoffers
van de tsunami.
Weet jij trouwens hoe ze dit vroeger
noemden? Sneeuwpret, dat weet ik
dan weer.
|
