Het meest opvallende aan het jongste
interview met premier Balkenende is
nog wel dat de verslaggever niet na
een vraag of twee eens informeert: u
hebt mij waarschijnlijk niet helemaal
goed verstaan, maar ik ben niet van
de Tina of de Bobo, u mag, voor zover
u op enige vraag ingaat, gerust laten
blijken dat u het tegen volwassen
mensen hebt. ‘Balkenende heeft ge-
noeg van cynisme’ opent vandaag de
Volkskrant, alsof dat het grootste
nieuws is, waarna er een lading dunne
prietpraat volgt. Samengevat: ik ben
zo blij, zo blij, dat mijn neus van vo-
ren zit en niet opzij. Het moet gezegd,
Balkenende was altijd al een positivis-
tische politicus die blijmoedig nergens
greep op heeft. Gevraagd naar welk
onderwerp dan ook begint hij zonder
dralen met een korte zin waarin hij
|
meestal iets verre van zich werpt en
het woord agenda verwerkt. Onder-
tussen kijkt hij alsof hij een ingewik-
keld probleem heeft opgelost. De vol-
gende zin begint met het woord
‘maar’, alsof hij juist bevestigend
heeft geantwoord, waarna hij erop
wijst dat er ook dingetjes zijn waar hij
dan weer heel tevreden over is. Dit
gaat meestal vergezeld van een spot-
tend glimlachje en een oproep maar
eigenlijk een verwijt aan ‘de mensen’
om daar ook eens aan te denken.
Goed nieuws spoelt weg, slecht
nieuws haalt de media. ,,Neem het
Innovatieplatform. Ik hoor alleen
maar: het deugt niet, het wordt niks.
Maar er gebeuren daar ook hele goeie
dingen.” Normen en waarden debat?
Eerst geridiculiseerd. ,,Maar als je nu
|
kijkt hoe mensen het thema oppak-
ken.” Balkenende maakt van z’n
vaagste hoop hele feiten zonder zelfs
maar een enkel argument aan te dra-
gen. Hij zet er een punt achter, even
de positivistische wrijflap erover en
klaar. De moord op Theo van Gogh,
oprukkend rabiaat rechts, onver-
draagzaamheid, angst, radicalisering?
,,Ja, we kunnen wel eens boos zijn en
ontevreden zijn.” Nou, moe. Daar
moeten we het oranjegevoel tegen in
het geweer brengen. Welk oranjege-
voel? Nou dat van ,,We hebben de
wereldbeker!” En anders:,,Dat je blij
kan zijn met kleine dingen. Hoe kin-
deren functioneren in een wijk. Ook
dat is het oranjegevoel.”
,,Dank u wel,” zegt dan een dankbare
verslaggever met z’n indianentooi en
de trommel op z’n buik.
|
