Al die nonnen en bedelmonniken die
naar Rome afreizen. Ik weet dat zulke
verplaatsingen weinig kosten, maar ik
zie seculiere bijstandsmoeders nog
niet meteen EasyJet bellen als ze naar
een begrafenis willen. Als je alle be-
richten van de laatste jaren over
rooms-katholieke ontvolking serieus
neemt dan zou je bijna denken dat
hele legers afvallige mannen en
vrouwen hun oude habijt van zolder
hebben gehaald, moeder vaarwel ge-
kust en op weg naar Rome om er
weer even bij te horen, zoals anderen
op 5 mei hun groene baret opzetten.
Bij de NOS waren ze zondag afgereisd
naar een klooster bezuiden Rome met
een Nederlandse moeder-overste. Wij
trots. Bleek het klooster een ruim huis
te zijn, niet veel meer. Als alle zeven
nonnen van de congregatie zonder
|
naam aanwezig waren, was de huis-
kapel afgeladen vol. Zeven nonnen,
dat is niet eens een modaal katholiek
gezin. Zo zag een klooster er tegen-
woordig dus uit, leek niet op iets uit
de reisalmanak, de omweg waard.
Zo’n klooster dat macht en rijkdom
uitstraalde, met een grote kerk eraan
vast, gaanderijen van stilte, een bibli-
otheek van drie verdiepingen allemaal
met de hand ingekleurd, tuinen.
Weliswaar vervallen en verkocht aan
die van boeddha die nooit om geld
verlegen zitten, maar toch: klooster.
De nonnen onder onze moeder-
overste, waar ik niet van weet of ze
buiten bidden nog iets doen, waren
ondanks hun dode paus al net zo op-
gewekt als Antoine Bodar als er een
tv-camera in de buurt is. Ze toonden
|
een plakboek vol kiekjes van al hun
ontmoetingen met de paus, zoals een
Hollands maagdje van acht kijkt naar
de poster van Rafael van der Vaart
boven haar bed. Er zijn weinig pontifi-
cale nonnen meer met zo’n herkenba-
re kap waarmee ze, eenmaal te water
gelaten, zo naar Engeland kunnen
varen, wind in de zeilen. Echte non-
nen zijn, afgezien van dat ouderwetse
verpleegstersuniform nog wel in één
oogopslag te herkennen: de bril. Er is
volgens mij de afgelopen vijftig jaar
geen non meer begraven met d’r ei-
gen bril. Die worden doorgegeven, wij
denken dat zulk spul allemaal richting
donker Afrika gaat, maar die zetten
ze zelf op: past ‘ie? Ja, hij past. Zie je
wat? Weinig. Mooi. Er ligt veel missio-
nair werk te wachten op Hans Anders
en de mannen van Pearle.
|
