Midden in Vrij Nederland staat een
foto van twee meisjes die oorlogsgra-
ven schoonmaken in Ysselsteyn, mid-
den in Lonsdale Country. Het is niet
alleen te doen om het contrast van
die meisjes met die emmers en die
soldatengraven. Het linkermeisje
heeft het rond haar heupen vrij ge-
houden zodat er een tatoeage zicht-
baar is. Van links naar rechts een of
ander gordijnmotiefje, zou ik zeggen.
En dat je daar dan naar gaat zitten
kijken. Is dit opzet of is dit de moder-
ne, vrouwelijke variant van de ouder-
wetse stratenmakersspleet? Je had
allang de piercing, die meestal her-
kenbaar was aangebracht dwars door
een wenkbrauw, de oren, de neus-
vleugels, de navel en als ze ‘m uitstak
bleek ook nog de tong. Het ging soms
nog verder qua ijzerwerk op verbor-
|
gen plekjes maar dat was, even afge-
zien van het naaktstrand, niet voor
langs de openbare weg bedoeld. De
rest mocht gezien worden.
Ik zit er dus mee of het bij die tatoe-
ages ook de bedoeling is dat ik mij als
buitenstaander eraan verlustig, er
studie van maak of net doe alsof ik
niks zie, zoals je dat met zoveel din-
gen doet. Alleen, ik zie ze steeds va-
ker. Bij Albert Heijn aan de kassa, er
moet gebukt worden om onder uit het
karretje wat te pakken, de caissière
moet zich even naar haar buurvrouw
wenden voor een pak nieuwe vijfjes,
en ik heb er alweer twee gezien. Waar
ik pas wat aan heb als ik weet wat
ermee te doen? Kun je met goed fat-
soen en zonder honderd procent kans
op een elleboogje aan zo’n meisje
|
vragen of je even van nabij mag kij-
ken? Die neoclassisistische krullen
zullen voor het mooi bedoeld zijn als
ze zo makkelijk tevoorschijn komen.
Bij de meeste lichaamssnuisterijen
heb je als drager aan een spiegeltje
aan de wand genoeg, maar als je wil
genieten van zo’n wall to wall tatoea-
ge op je rug, heb je minstens twee
spiegels nodig. Er zal meestal een
derde in het spel moeten zijn die zich
op onderlinge afspraak graag mag
verlustigen aan die aanblik. Zij zelf zal
het waarschijnlijk een statement
noemen, want je moet toch iets zeg-
gen als je vader ‘m ziet zitten. En als
het uit gaat met die jongen, dacht ik.
Waar ik erg van hou is een vrouw
achter mij in de kassarij die dan tegen
de hare zegt: ,,Ach, man, dat zijn
gewoon plakplaatjes.”
|
