De soapserie ‘Onderweg naar morgen’
zit volgend jaar bij de Tros. Yorin
vond het te duur worden en die had-
den ‘m al overgenomen van Veronica
die ermee begon toen die zender
(weer) tijdelijk een publieke omroep
was. Het heeft iets van zo’n voetballer
die fladdert van een net uit de eredi-
visie gedegradeerde ploeg naar een
elftal dat een periodetitel wil en dan
ineens weer tijdelijk wordt uitgeleend
aan een club die anders niet tot elf
spelers zou komen in verband met de
griep. Tot niemand meer van ‘m hoort
of naar ‘m vraagt. ‘Onderweg naar
morgen’, dikwijls afgekort als de
voetbalclub ONM, heeft een vast pu-
bliek van enkele honderdduizenden
jongelui dat volgend seizoen het zo-
geheten slot van half acht moeten
vullen voor Nederland 2. Het is eigen
|
lijk alleen een tactische aankoop van
de Tros – net Talpa: moeten anderen
maar zien hoe ze daar op dat tijdstip
overheen komen.
Zoiets past helemaal bij soaps op z’n
Hollands. In Amerika drinken de
hoofdrolspelers in een soap buiten de
opnamen elkaars bloed. Echter, alleen
in geval van grote nood wordt een
personage vervangen, maar zodanig
dat, mocht hij binnenkort van zijn
nieuwe vriendin toch weer meedoen,
hij zonder mankeren terug in de reeks
geschoven kan worden; gevonden in
Afrika, of zo. In Nederlands meest
succesvolle soap, ‘Goede tijden,
slechte tijden’, worden inmiddels de
rolbezetting en dus het verloop van
het verhaal bepaald door ruzie en
achterklap. Kijken een miljoen men-
|
sen per dag naar. Per week schijnt
het dat iemand om ‘iets’ er uit moet –
vraag mij niet wie of hoe ze eruit ziet,
want ik zie ’t nooit. Dan moet er ie-
mand weg vanwege sterallures, dan
denkt iemand dat ‘ie er zelf uit wil,
blijkt een week later dat ‘ie moet, dan
wordt er iemand vervangen om niet
nader genoemde redenen, dan ver-
trekt er iemand omdat ze een rol
krijgt in een musical van Joop van den
Ende. En nu moet ene Fajah eruit, las
ik, ja, want ze zat de hele tijd af te
geven op soaps. Ze gaat dood en
wordt begraven, die zien we nooit
meer terug. Ze heeft inmiddels haar
hoop gevestigd op een filmrol, ,,maar
er is nog niets concreets.” In mijn
eigen soap is de hoop gevestigd op de
hoofdprijs in de lotto, maar er is nog
niets concreets.
|
