Nauwelijks heeft Hilbrand Nawijn z’n
denktank met Filip de Winter opge-
dragen aan Marnix van Sint Aldegon-
de, waar ik van weet dat hij kort bur-
gemeester van Antwerpen is geweest
en verder het Wilhelmus bij elkaar
gerijmd heeft, dat nog niet zo gek
lang geleden als ons volkslied is geïn-
troduceerd, of de hoofdcommissaris-
sen van politie hebben al een boek
geschreven waarin zij ons adviseren
qua veiligheidsbeleid ook terug te
keren naar de tijd van Marnix van Sint
Aldegonde, of zelfs ver daarvoor. Be-
waakte wallen rond de stad, ophaal-
bruggen en toegangspoorten die bij
zonsondergang dicht gingen, de aids-
patiënten alleen buiten met een ratel.
Ik zag zo’n moderne hoofdcommissa-
ris in ‘Nova’ dit inzicht van onze voor-
ouders liederlijk aanprijzen. Langs
|
elektronische weg wilde hij de moder-
ne criminaliteit aanpakken zoals de
verlichte geesten van rond 1200 dat
hadden bedacht; ze konden hun eigen
naam niet eens schrijven maar ze
wisten hoe om te gaan met boeven.
Vraagje terzijde: moesten in de tijd
van de ophaalbruggen de dieven nog
uitgevonden worden? Of werd er on-
danks die bruggen, wallen en stads-
poorten, de schout en de nachtwacht
toch nog gejat, gemoord en ver-
kracht? Je leest wel eens een boek
over die tijd, maar blijkbaar toch niet
met het oog van een hoofdcommissa-
ris. Overal camera’s langs de straten
en als je niks misdaan hebt, dan heb
je ook niks te vrezen. Peter R. de
Vries leeft van het tegendeel. De
hoofdcommissaris had vanwege een
|
ontsnapte tbs’er vooral het gezonde
volksgevoel gehoord dat helemaal
geen boodschap meer heeft aan pri-
vacy. Hij zette zonder moeite de stap
van een opgewonden reactie op één
betreurenswaardig incident naar de
roep om een compleet gecontroleerde
maatschappij. Overal camera’s, alle
mobieltjes afgeluisterd, de flappentap
van minuut tot minuut bijgehouden,
de computer voortdurend bekeken,
combineren, reduceren, deduceren:
de moderne mens kan alleen nog een
natuurlijke dood sterven en als de
medische wetenschap opschiet dan
dat zelfs niet eens. Ik sluit niet uit dat
een mens een zeker gevoel van vei-
ligheid overhoudt aan zo’n boek van
de politiechefs. Zoals Marnix van Sint
Aldegonde al zei: mijn fiets hebben ze
nooit gejat.
|
