Het is niet fanatiek op de vijftig jaar
af, maar de koninklijke archieven
gaan open voor de historicus Cees
Fasseur om de affaire Greet Hofmans
voor eens en voor altijd te beschrij-
ven. Hij krijgt ook het rapport te lezen
dat de commissie Beel over die zaak
maakte. De geheimzinnigheid van
gesloten archieven draagt er altijd toe
bij dat de reden van zo’n slot dat pas
over een eeuw open mag, een steeds
wilder eigen leven gaat leiden. Geslo-
ten archieven komen uit de tijd dat
het beter was als niet het hele hebben
en houden van de landsleiding op
straat lag. Is onhandig in tijden van
oorlogen voeren of afwenden. Tegen-
woordig wordt er nog veel in voor
decennia gesloten archieven opgebor-
gen, maar er is al aanzienlijk meer
openbaar. Alleen, openbaarheid bete-
|
kent niet automatisch dat we steeds
de waarheid te horen krijgen. Toen
Fasseur de biografie van koningin
Wilhelmina onder handen had, werd
hem van zekere kant verweten voor-
ingenomen te zijn daar hij een stipen-
dium had gekregen van het Prins
Bernhardfonds. Dan werd je vanzelf
een lakei, een knipmes, een Eef
Brouwers, net zoals ballerina’s die een
aanmoedigingsprijs krijgen van een
fonds met een koninklijke naam. Fas-
seur schreef natuurlijk een solide
tweedelig werk zonder angsthazerij of
geschiedvervalsing. Daarom is het
beter dat niet iedereen mag snuffelen
in de archieven op zoek naar krenten
tussen die kilometers oninteressante
geheimen. Dezelfde Fasseur mag dus
nu de Greet Hofmans-affaire natrek-
|
ken. Kort samengevat: die gaat over
de huwelijkscrisis tussen koningin
Juliana en prins Bernhard in de jaren
vijftig ten gevolge van de oogkwaal
van prinses Marijke waarbij de Greet
Hofmans werd ingeschakeld die de
koningin vooral pacifistische inzichten
influisterde. Willen we het allemaal
officieel weten? Graag. Maar die affai-
re is in zichzelf volstrekt oninteressant
geworden. De hoofdrolspelers zijn
dood, het prinsesje heeft nog steeds
slechte ogen maar een gouden keel-
tje. De Greet Hofmans-affaire is voor-
al interessant omdat er een moment
werd gemarkeerd in de Nederlandse
samenleving. Vanaf dat moment wer-
den hier langzaam de ramen open
gezet. Dat verhaal staat in Hoflands
‘Tegels lichten’ en niet in de archieven
van de Oranjes.
|
