De honden blaffen, de karavaan trekt
verder. Dat is zo’n beetje het motto
van het CDA geworden. Piet Steen-
kamp begon er 25 jaar geleden mee
en sindsdien weet elke voorzitter of
fractieleider van die partij zijn zaal
spontaan op de banken te krijgen met
behulp van die strijdkreet. Vroeger
namen zij iets uit de bijbel. Martin
Gaus zou ze waarschijnlijk adviseren
even halt te houden als de honden
aan het blaffen slaan. Betekent
meestal onraad of slecht weer op
komst. Maar de leider van de kara-
vaan weet alleen van blaffende hon-
den bijten niet en trekt onverschrok-
ken verder.
Bij het CDA schijnen ze honden alleen
te kennen als bange schijters. Ze
hebben al nauwelijks een idee waar-
om die krengen eigenlijk met de ka-
|
ravaan meelopen. Zal wel historisch
bepaald zijn. Maar als ze blaffen, en
veel meer kunnen ze niet naast schij-
ten, hoeft daar geen acht op geslagen
te worden. Ze hadden net zo goed
een goudvis kunnen aanschaffen voor
de begeleiding.
Waarschijnlijk moeten we dat motto
een beetje overdrachtelijk bekijken.
De oude Steenkamp had vele proble-
men te overwinnen maar hij liet zich
niet van de wijs brengen door blaf-
fende christenhonden en stoomde
door tot hij een partij bij elkaar had.
Voor zijn eigen eer en glorie wreef hij
het derden, heidenen en anti-christen,
in dat zij niet geloofden in zijn partij.
U blaft maar een eind weg, ik trek
verder. Het klonk ook alsof de PvdA
of de VVD de vorming van het CDA in
|
de weg stond, een kreet én een vij-
and, wat wil je nog meer? Dat windt
zo’n zaaltje altijd op. Graag hadden
wij zo’n kwijlende Dobermannpincher
naast het spreekgestoelte gezien.
Zo hoorde ik ook Balkenende zijn
feestrede bij het jarige CDA afsluiten
met alles over de blaffende honden en
zijn verder trekkende karavaan. Een
zaal vol bedaagde CDA’ ers ging uit
zijn dak. En wij verstonden: de mees-
ten van u kunnen wat de regering
betreft doodvallen, en anders de kle-
ren krijgen, bekijken jullie het verder
maar, u kunt het dak op, u kunt mijn
rug op, u kunt de boom in, krijg toch
allemaal de rimram, krijg het heen en
weer, stort in bonken, stik toch de
moord, val dood, de honden blaffen
maar de karavaan trekt verder. Hoera
voor Jan Peter!
|
