Was er een jaar geleden wel bij op de
Dam, hoe zwaar ik me ook geneerde
voor de aanwezigheid en erger nog de
pedante toespraak van minister Ver-
donk, maar zal deze keer de herden-
king van de moord op Theo van Gogh
toch maar overslaan. Dat komt, je
hebt enerzijds de familie met daarbij
een deels zelfgebreide brigade van
schreeuwerige weduwnaars en je hebt
de rest van Nederland die fout was en
voor eeuwig zal zijn. Ik hoef bij geen
van beide kampen, maar daar heb ik,
geloof ik, zelf niets over te vertellen.
Het waarom is mij ontgaan maar ik
begrijp dat Ayaan Hirsi Ali een ernstig
twijfelgeval is geworden. Eerst zat ze
bij de Balkenendes die niet bij het
herdenkingsdebat van de nabestaan-
den aanwezig mogen zijn, maar bij
nader inzien is zij weer toegelaten tot
|
de moederschoot. Ze zal wel iets heb-
ben gezegd wat zo’n weduwnaar niet
helemaal beviel.
Balkenende blunderde grotelijks in de
dagen na die moord. En omdat hij
geen last heeft van enige vorm van
zelfkritiek was hij zelfs vergeten aan
burgemeester Cohen te laten weten
dat hij niet bij de ‘officiële’ herdenking
kon zijn - ’s middags heeft hij Poetin
over de vloer, dus druk, druk. Job, ik
zal Rita wel weer sturen, dan zijn fa-
milie en vrienden ook in hun sas.
Maar blunder op blunder, dus daar zit
hij nu zelf aan vast, volgende woens-
dag om kwart voor negen ’s ochtends
in de Linnaeusstraat; allemaal de flui-
ten weer mee. Een beetje officiële
herdenking heeft nu eenmaal altijd z’n
mokkende betrokkenen: de Tweede
|
Wereldoorlog, ons Indië, de slavernij,
de vuurwerkramp, de brand in het
Hemeltje. Dan is er een vorm van
protocol mee op de loop gegaan en
dat gaat altijd ten koste van het on-
derwerp.
Wat de verse wereldheld Cohen nu
precies verkeerd gedaan heeft, anders
dan dat hij vorig jaar niet stante pede
is afgetreden ten behoeve van een
van de weduwnaars, is me al net zo
hard ontgaan als Hirsi Ali’s misstap.
Z’n gezicht zal iemand niet aanstaan.
Een der weduwnaars schijnt hem on-
langs tot ‘misselijk geteisem’ te heb-
ben uitgeroepen. Maar het kan zo erg
nog niet zijn of Cohen mag ’s middags
op het debat voor familie en vrienden
officieel wel het woord voeren.
Na een jaar is het allemaal geworden
zoals Theo er bij liep: morsig.
|
