Al sla je me dood. Vraag was: waar
bij ons in de buurt staat nog een tele-
fooncel? Vroeger werd je nog wel
eens staande gehouden door een hij-
gend persoon die wilde weten waar de
dichtstbijzijnde telefooncel was, de
vroedvrouw moest komen. Kon je zo
wijzen, brievenbussen en telefooncel-
len alom. Kwam wegens groot
nieuws: KPN gaat weer munttelefoon-
cellen plaatsen. Het klinkt een beetje
naar: NS schaft kaartjesautomaten af.
Je hebt nu eenmaal mensen die studie
moeten maken van zo’n automaat.
Daar is geen tijd voor, de trein wacht,
de staart met ongeduldig wachtenden
groeit, dus dan maar een kaartje bij
de conducteur aanschaffen, maar die
is niet te vinden zodat wanneer zij
ineens in de coupé staat er een be-
keuring moet worden uitgeschreven
|
met als gevolg dat de treinen in heel
Nederland niet meer op tijd rijden.
Kleine oorzaken, hele grote gevolgen.
De munttelefoon is een jaar of tien
terug afgeschaft wegens vernielzuch-
tige jongelui en junks die de kluis
probeerden te kraken. Daar moet on-
dertussen iets geniaals op gevonden
zijn want de nieuwe cellen bieden alle
comfort van de wereld, er kan worden
betaald met een speciale telefoon-
kaart, met een chipknip, die ik nog
steeds niet heb opgeladen, of met
muntgeld. Het is nog net niet dat er
een vriendelijke telefoniste tevoor-
schijn springt die haar hand ophoudt
of in minstens drie talen adviseert nog
twaalf minuten te wachten omdat dan
een goedkoper tarief van kracht
wordt. In minstens drie talen is daar-
|
bij nodig omdat de cellen worden
neergezet op plaatsen waar veel toe-
risten komen en nabij asielzoekers-
centra, om Nederland weer wat aan-
trekkelijker te maken onder deze snel
afnemende groep bezoekers.
Maar het eerste wat een moderne
toerist of een asielzoeker doet na
aankomst in het land van vrije keuze,
is toch de mobiel grijpen en familie en
vrienden op de hoogste stellen van de
veilige aankomst? Bij Amsterdam
Centraal is dat een pak van het hart.
Een half uur later moet gebeld worden
om iedereen te vertellen dat in de hal
een kaartjesautomaat staat. Nog een
belronde verder: met mij weer, ik sta
hier nabij de telefooncellen, je kunt
hier gewoon met muntjes betalen.
Het kan nooit lang duren of er staat
weer een paard voor de tram.
|
