Het is maar goed dat Medy van der
Laan niet over sport gaat, want ik
denk dat dan nogal wat sporten hun
spelregels drastisch zouden moeten
wijzigen, omdat er bijvoorbeeld te
weinig jongeren en allochtonen naar
een schaakwedstrijd komen kijken en
er te weinig vrouwen bij het voetbal
zitten. Waterpolo? Eerst de stop eruit,
dan gras op de bodem, allemaal een
t-shirt aan, elf tegen elf en dan ko-
men de jongeren en de allochtonen er
vanzelf op af. Het is minder goed dat
Van der Laan wel over de omroep
gaat en over de musea. De omroep
lijkt haar kansloze missie te worden.
Over op de musea. Iemand moet haar
ooit wijs hebben gemaakt dat er maar
één manier bestaat om kwaliteit te
meten: kijkcijfers. Vandaar ook dat zij
met dat diepe, peilloos diepe dédain
|
over musea en museumbezoekers kan
zeggen: ,,Je krijgt te vaak wat je
verwacht: spullen in een vitrine.”
Alsof ze over een rommelmarkt loopt.
Maar verdomme, mens, daar kom ik
juist voor. ,,Dat stoffige, saaie imago
van speuren in een vitrine moet ver-
dwijnen.” Ja, en er komen ook veel te
weinig ouwelui op zaterdag in de dis-
co (cultuur!), dus mevrouw Van der
Laan laat vragen of de muziek
voortaan wat zachter kan, of het licht
aan mag en of er wat vaker mannen
aan de paal mogen.
Die voorspelbaarheid is nu net een
van de aangename kanten van een
museum. Het meeste museumbezoek
heeft namelijk ook een contemplatie-
ve kant, men doet er aan retrospectie
en laat de schoonheid van de uitge-
|
stalde spullen in de vitrines op zich
inwerken. Het kost even voor mensen
dat soort kwaliteiten van het leven in
zichzelf ontdekken. Maar ze zouden
allen vervolgens diep teleurgesteld
raken wanneer blijkt dat mevrouw
Van der Laan er ondertussen een
Vlaamse kermis van heeft laten ma-
ken. Laten we net doen als mevrouw
Nijs die de musea gratis toegankelijk
wil maken en naar het buitenland kij-
ken, waar alles beter is, naar Enge-
land dus. Waar de nationale musea
gratis zijn en - het moet vanwege hun
cultuurbegroting ergens vandaan ko-
men, en waar de slechtste plaats in
de Alberthall wanneer daar een strijk-
kwartet speelt al 100 pond kost. We
laten maar even buiten beschouwing
dat die gratis musea voornamelijk
,,spullen in een vitrine” bieden.
|
