Deelnemers aan de Staatsloterij kla-
gen nooit over de besteding van hun
centen. Terwijl er toch jaarlijks mil-
joenen van de opbrengst naar toch al
gevulde zakken in Luxemburg ver-
dwijnen. Dat heten verwervingskosten
en RTL4 maakt daar dan een pro-
gramma bij waarin een ‘klapper’ van
20 miljoen euro plus een jackpot van
8 miljoen worden weggegeven en ui-
teraard volop van die sympathieke
eigengeldjes waardoor u soms wat
van uw inzet terugziet. Daar kijken
volop mensen naar zodat RTL4 extra
verdient aan de reclameblokken voor-
af, achteraf en tussendoor. De Neder-
landse staatsloterij is in Luxemburg
gewoon een fijne geldstroom, waar de
inwoners van deze culturele roofstaat
wel bij varen hoewel ze er geen bal
voor hoeven te doen. Vanuit Neder
|
land gezien zouden we moeten spre-
ken van aan de strijkstok blijven han-
gen, dan wel over de balk smijten;
maar het groeit de deelnemers aan de
Staatsloterij blijkbaar op de rug.
Sommigen in Nederland weten dat, de
naam zegt het al, alles wat er over-
blijft nadat de winnaar meer geld
heeft gekregen dan hij ooit fatsoenlijk
kan opmaken en nadat Luxemburg
ruim is voorzien, in de staatskas ver-
dwijnt. Daar doet minister Zalm din-
gen van waar lang niet iedereen het
mee eens is. Omdat Zalm nooit zal
roepen dat hij een fooi voor de mini-
ma wel zal betalen van de Staatslote-
rij, maakt iedereen zich liever druk
over de ‘klapper’ van 20 miljoen dan
over waar de netto opbrengst blijft.
Nog liever maakt iedereen zich druk-
|
ker over de vraag of het geld dat wij
hebben gegeven vanwege een tsuna-
mi of een aardbeving wel goed terecht
komt. En met goed terecht komen,
bedoel ik dan, tot op de allerlaatste
cent. De goede god helpe ons de brug
over wanneer wij nog eens overspoeld
raken en afhankelijk zijn van de
goedgeefsheid van derden die, als wij
last hebben van één rotte appel in de
mand, dan meteen denken dat al hun
geld dan wel naar rotte appels zal
gegaan; wij krijgen nooit meer een
cent als ons nog eens wat overkomt.
Als alle tsunami-slachtoffers thans
een adequaat onderkomen hadden,
was er sprake van een wonder. Als ik
in Nederland een auto koop, moet ik
drie maanden wachten tot ze hem op
de fabriek af hebben. Dat vinden we
dan weer wel gewoon.
|
