In de zendtijd voor politieke partijen,
de enige vorm van publieke omroep
waar de VVD volop rijkssubsidie naar-
toe wil gooien, want de zottin die in
die partij over de media gaat wil ei-
genlijk alleen steun geven aan infor-
matieve programmasoorten die ze zelf
wil zien - en dat is er verder geeneen,
zag ik van de week Boris Dittrich,
juist terug van de kapper en anderhalf
uur bij de schmink. Volgens het Jour-
naal dat erop volgde was hij juist te-
ruggekeerd van een parlementaire
reis naar de Antillen, het meest ge-
liefde studieobject van alle Kamerle-
den. Eén dagje reces en de hele zooi
steekt weer gauw de grote plas over
om een tijdje later bruin, bijgetankt
en opgelucht, want helaas wederom
zonder oplossingen, terug te keren.
Maar in zijn eigen zendtijd werd hij
|
geportretteerd als een gelauwerd
staatsman van een partij die nog
maar zeventig zetels nodig heeft voor
de absolute meerderheid. Er werd met
behulp van wat korrelige beelden zo-
waar enige kunst en cultuur van ge-
maakt, of het was gewoon een geval:
dat kunnen ze ook al niet behoorlijk.
Dittrich keek tot slot recht in de ca-
mera met een blik van: zijn de kinde-
ren de kamer uit want nu ga ik u iets
heel smerigs vertellen, het gaat over
een ongemeen vieze streek die ons is
geleverd, een trap onder de gordel
waar het echt pijn doet. Er zijn men-
sen, ,,men”, die wel eens schamper
opmerken dat D66 zo een fatsoenlijke
partij is. Wel, hij nam al het leed van
de wereld op zijn schouders, als ie-
mand dat moest zijn, dan waren zij
|
van D66 daartoe maar al te graag
bereid. Fatsoensrakkers aller landen,
verenigt u en word lid!
Nu heb ik de afgelopen vijf jaar nog
nooit iemand horen zeggen dat D66
zo een fatsoenlijke partij is. Het is
zoiets als wanneer je over het brood
van de bakker zegt dat hij zo’n mooie
juffrouw in de winkel heeft staan. Wel
een heleboel andere kwalificaties ge-
hoord, maar daar kan Dittrich net
nooit op komen. D66 lijkt mij niet
fatsoenlijker of onfatsoenlijker dan
welke partij ook; als het erop aan
komt neemt hij de koningin ten be-
hoeve van zijn knecht Pechtold net zo
makkelijk in de maling als hij vervol-
gens zijn eigen congres naait. Of ons
allen met zijn zoveelste crisis; wat
stampen we lekker hè, meneer Balke-
nende en meneer Zalm.
|
