Dat ik toch denk: een Balkenende, die
heeft het ook niet altijd even makke-
lijk. Nu moet hij weer een brief schrij-
ven naar de Tweede Kamer met zijn
boven alle partijen verheven opinie
over de laatste uitwerpselen van zijn
minister Pechtold. Thuis nog de polo-
naise gelopen toen Dittrich de majes-
teit en z’n eigen partij bij de neus
nam door zijn opvolger van de
gesjeesde Thom de Graaf, aan wiens
naam de premier tegenwoordig de
woorden zaliger nagedachtenis ver-
bond, er doorheen te jassen als was
zijn partij van 1866. Dat scheelde een
crisis, die nu weer op de loer lag om-
dat de hoofdredacteur van Vrij Neder-
land had gedreigd dat zijn zending
voortaan heet: de val van het kabinet
Balkenende. Hij was niet eens be-
nieuwd of Fallaux er ook een Hooger
|
vorstje aan heeft vastgeplakt, dat hij
zijn consequenties zal trekken mocht
de MP de nieuwe aardappelen halen.
Aan de slag maar weer met de brief
voor Weisglas c.s., terwijl hij juist
besloten had om alleen nog ten over-
staan van loyaal klapvee in de kleine-
re zaaltjes van het verre Limburg,
Zeeland of Drenthe stevig uit te pak-
ken over de bestuurlijke vernieuwing
van D66 in het algemeen en zonder
Alexander Pechtold zelfs maar te
noemen. Pechtold en Belgische politi-
ci, ze kleppen voortaan maar raak,
had hij zichzelf en het kabinet het
zwijgen opgelegd. Hij kon toch moei-
lijk óók beginnen met te zeggen dat
hij in afwachting van de volgende
verkiezingen voornamelijk nog tracht
zijn boel bij elkaar te houden.
|
Buiten zag hij Pechtold lopen, geani-
meerd in gesprek met zijn politieke
leider Dittrich en waarschijnlijk spre-
kend over de vraag wie van de twee
de volgende keer de kar zou moeten
trekken. Deze onderhandelingen gin-
gen tenminste niet gepaard met vieze
en vunzige politieke spelletjes. Voor
zover hij Pechtold kende zou hij het
laten aankomen op een allesbeslis-
sende partij halma tegen zijn grote
concurrent. Ik eet mijn hoed op als
het eerste kabinet Pechtold er ooit
komt en langer dan een namiddag
blijft zitten, bedacht de premier. Hij
schroefde in een plotse vlaag van op-
gewektheid de dop van zijn koninklij-
ke vulpen en trok een vel papier naar
zich toe. Ik moest maar weer een
beroep doen op mijn nooit falende
gevoel voor humor, besloot hij.
|
