Van het vorige WK voetbal herinner ik
mij nog een documentaire over een
straat in Amsterdam-Noord waar de
meeste mensen geheel in Oranje wa-
ren. Het was bij vlagen te gênant om
aan te zien, maar dat was ook de gro-
te attractie van de film. Daags voor
het toernooi begon, leek het in het
straatje wel zomerkerstmis. Alom
leefde die nerveuze verwachting van
het grote feest, ons nieuwe kerstkind-
je, die titel. Van vorige toernooien
waren nog allerlei oranje spullen
overgebleven waarmee de straat, de
zomerskerstboom, versierd werd. Er
was natuurlijk ook volop nieuw spul
ingekocht want ze waren niet voor-
zichtig geweest met het oude spul. Zo
zag de hele straat daags voor de eer-
ste aftrap oranje. Dat was een goede
gelegenheid om onder elkaar te kijken
|
of er in vergelijking met de vorige
keer nog veranderingen in het drank-
patroon waren opgetreden.
Nooit vergeten: het eerste doelpunt.
De man om wie de documentaire
draaide had geen last van een gezins-
situatie, een baan of subtiliteiten
waarmee anderen hun sociale verkeer
aan de gang houden. Als een pijl uit
de boog schoot hij de straat op, dans-
te krijsend wat in het rond en keerde
gauw weerom want niet alleen was hij
zo’n beetje als enige de straat op ge-
lopen, de wedstrijd duurde nog een
uur. Als er op zaterdag werd ge-
speeld, was er meer interactie. Dan
hielden sommigen een barbecue: een
verbrande hamburger tussen twee
sixpacks bier. Er werden moppen ver-
teld, de geblondeerde vrouwen paften
|
nog gauw een pakje Marlboro weg en
tegen het begin van de wedstrijd ging
iedereen naar binnen want ze moes-
ten elkaar er niet bij hebben onder
het voetbal. Nederland werd weer
geen kampioen. Een oranjestraat
raakte langzaam in verval. Geen idee
voor wie dat erger was, voor oranje of
voor de straat. Diepe melancholie om
een wereld veraf en zo dichtbij.
Uit angst voor ongeregeldheden heeft
Amsterdam het de horeca verboden
komende zomer met beeldschermen
en volop bier uit plastic bekers te fun-
geren als aanjager van WK-pret.
Scheelt in de kosten voor politiebij-
stand. Goedmakertje: de gemeente
Amsterdam heeft 15.000 euro apart
gezet voor mensen die hun straten
willen optuigen. Zoals gezegd, diepe
melancholie.
|
