Wie weet wat hier vijftig jaar geleden
nog allemaal, dikwijls in opzichtige,
zelfgekozen gestrengheid in de leer,
ondernomen werd tegen alle vormen
van satire, grapjes over God, Neder-
land en Oranje en tegen alles met
bloot erin, die kan alleen maar vol
vertrouwen in de nabije toekomst
naar de moslimwereld kijken. Aange-
jaagd door mensen die weten dat
demonstratieve tekenen van vroom-
heid kunnen leiden tot politiek aan-
zien, hebben daar in sommige delen
enkele oude Deense cartoons tot gro-
te opwinding geleid. Het gaat over
samenlevingen in permanente staat
van stress waar men doorgaans bij de
meest primaire onlustgevoelens al de
Kalsjnikovs van onder het bed van-
daan haalt en iedereen bedreigt met
hel en verdoemenis, en dat niet
|
zelden in werkelijk schitterend vorm
gegeven, bijkans poëtische zinnen.
Denemarken meteen door de knieën.
Het schijnt dat ook wij de kans lopen
op een golf van moslimverontwaardi-
ging want er wordt een bundeltje
voorbereid van een cartoonist die zich
bedient van het pseudoniem Gregori-
us Nekschot. Tussen zijn prenten en
godzijdank gaat het hier niet over
kwaliteit, zowel van de grap als van
de tekening, zal er ook een staan van
de profeet in compromitterende pose
met zijn jongste vrouw Aïsja. Die
Nekschot tekende ooit op de website
van wijlen Theo van Gogh, dan kan
iedereen de pose zelf verzinnen.
Ik zie nog hoe in ons eigen heldhafti-
ge en satirische verleden prenten in
beslag werden genomen waarop de
|
majesteit stond afgebeeld terwijl zij
besprongen werd door een beer met
‘Nato’ op z’n halsband. Ook een car-
toon van Yrrah met daarop een non in
verwachting schopte het tot Kamer-
vragen. Om narigheid met de katho-
liekste familie van Nederland te voor-
komen knipte de Tros uit een Engelse
satirische reeks een scène weg met
een bisschop wiens kromstaf in erec-
tie geraakte als hij een mooie vrouw
zag. En dezelfde Tros vertoonde de
speelfilm ‘Turks Fruit’ niet omdat de
kijkers er nog niet aan toe waren.
Onverdraagzame moslims? Hoe ver
zijn we zelf als minister Verdonk ma-
kers van spandoeken aanklaagt; bij
gebrek aan succes wordt er ook nog
hoger beroep in gesteld. Een achter-
lijke cultuur, ik zou er hier maar niet
hardop over beginnen.
|
