Over een paar jaar is Nederland voor
de helft senior en rijk. Gaan we toch
seniorensteden voor die lui bouwen.
Komen er vanzelf woningen vrij voor
de starters in de juniorensteden. Er
bestaan al volop plannen voor zulke
wijken; maar waarom zou je ze op-
bergen in blokkendozen als ze geld
genoeg hebben voor hun eigen ver-
zorgingsbungalow in hun eigen grijze
stad? Wel een hek er omheen, want
veiligheid wordt prioriteit nummero
uno van al die bevende bessen. Golf-
baan er naast. Bingohal. Curlingbaan.
Afwerkplek. Plastisch chirurgisch win-
kelcentrum. Invrieskist. En presto:
stad. Het is bijna jammer dat je toch
nog dood schijnt te gaan.
De vraag is natuurlijk vooral: zou ik in
zo een reuzenbejaardenoord willen
leven? Het lijkt mij een vliegende
|
nachtmerrie. Samen opgewekt wach-
ten op Magere Hein en net doen alsof
hij niet komt. Ik ken het soort van
kampementen van de tv, Florida. Veel
blauw haar en luidruchtigheid. Alles
wordt steeds gerestaureerd alsof zij
eeuwig zestig zijn en wij niks merken.
De enige jongeren zijn van de bewa-
king en ander personeel, vrijwel geen
zwarten ook, geld zat en elke dag pret
en plezier. ’s Morgens wel erg vroeg
op, want dat plamuren vreet tijd.
De helft van het jaar woon ik in
Frankrijk in een dorp dat vanzelf een
bejaardenoord is geworden. Geen
werk in de verre omtrek. Een paar
boeren nog. Uit vier omliggende dor-
pen graaien ze net genoeg kinderen
bij elkaar voor een eigen schooltje.
Het aardige eraan is, dat het een lo-
|
gisch bejaardenoord is geworden.
Steeds meer mensen die er ooit
woonden, vertrokken voor het fortuin
naar de grote stad en keren op hun
oude dag terug, wandelen, geven
handjes en maken praatjes. Vaak
gaat er iemand dood, maar dat bindt.
Een organisch gegroeid seniorendorp.
We zouden Drenthe moeten aanwij-
zen als seniorenprovincie. Toch al
weinig industrie. Alles onder de 57,5
jaar eruit en dan laten we onze ou-
wetjes het daar uitzoeken. Liever dan
Zeeland, met die wind en dat water.
Als wij alle oude paren een kaveltje
zouden bieden van tweehonderd vier-
kante meter, dan bleef er in Drenthe
nog ruimte over voor een pretpark
voor de kleinkinderen.
Alleen ik zit in Frankrijk. Beetje God.
Ook mooi.
|
