Moesten we maar niet heen gaan, zou
ik tegen mijn vrouw zeggen na het
zien van de inburgeringsfilm van Ne-
derland: het barst er van de files, en
liegende en bedriegende ministers
kunnen we thuis genoeg vinden. Al-
lemaal leugens, die prachtige rolpren-
ten van Bert Haanstra?, zou zij vra-
gen. Allemaal leugens, vrouw.
De inburgeringsfilm is in opdracht van
Rita Verdonk in elkaar gezet en is
exclusief gericht op mensen uit de
derde wereld die zo stom zijn te den-
ken dat het hier een land is van melk
en honing én van geen files. Alvorens
ze zich telefonisch tot de ambassade
mogen wenden teneinde in onberispe-
lijk Nederlands vragen te beantwoor-
den over Willem van Oranje, de om-
gang met de buren, wie te bellen in-
dien de stroom uitvalt, waarna tot slot
|
om het tweede couplet van ‘Bij ons in
de Jordaan’ wordt gevraagd, moeten
ze eerst naar die film kijken waarin
een buitenlandse meneer, zo te zien
een welgestelde Fransman of een
Amerikaanse wetenschapper, in elk
geval een blanke waar de hele derde
wereld zich onmiddellijk in herkent,
Nederland bezoekt. Hij valt van de
ene verbazing in de andere. Zo ver-
schijnt er een meisje dat gierend van
het lachen vertelt dat Nederlanders
van nature kil en koud zijn en beslist
niet aardig en gezellig; een overtui-
gende bijrol van waarschijnlijk de
oudste dochter van de minister.
Maar de treinen rijden er stipt op tijd,
wordt ze diets gemaakt als Hollands
belangrijkste pluspunt en wij zien hoe
de botterik achter het stuur van de
|
Conexxionbus de deur pardoes sluit
voor de neus van de sympathieke
ontdekkingsreiziger, die al moeite
genoeg had om de stationstrap te
bestijgen daar deze geheel bevolkt
was met Hollandse horken, tangen en
teringwijven die geen rechts kennen
en zich zonder pardon op het tege-
moetkomende verkeer stortten.
Men moet werkelijk heel erg naar Hol-
land verlangen om het einde van die
film te halen. En dan komt er, kers op
de taart, nog die scène van die twee
langdurig tongende homo’s in het
park. Zo sneu, had ik dan tegen mijn
vrouw gezegd, nu moeten we ons
leven lang in diepe, ongeletterde ar-
moede doorbrengen. En wij hadden
ons er nochtans zo thuis gevoeld, ik
zag dat de vrouwen er soms oben
ohne lopen, net als bij ons in de kraal.
|
