De Republiek der Twaalf Provinciën - feuilleton - voorpublicatie boek Commentaren: Bemerkingen langs berg en dal. Artikelen over zaken de media betreffend. Stuur uw reacties in op deze artikelen. In het archief vindt u alle op De Columnist verschenen artikelen. Van het boek is slechts de voorgaande episode te vinden.   Over de inhoud
Jaargang 4 Nr 44   10 april 2006
  _______De Gouden Kooi_______  
Wij gaan naar waar de mensen zitten,
zei staatssecretaris Atzo Nicolaï en
verpatste vorig jaar zijn aandoenlijke
Kies voor Europa-show aan RTL4 van
‘Big Brother’, waarna de zottin die
voor de VVD in het parlement de me-
dia ‘doet’, aan de staatssecretaris
vroeg of zij de publieke omroep niet
voor straf kon laten opdraaien voor de
kosten van dat programma. Conse-
quenties, ze kunnen het woord in Den
Haag niet eens foutloos schrijven. Dus
ik ben echt niet diep onder de inruk
van al die staatssecretarissen en an-
der backbenchers die zaterdag
meteen schande spraken van de
nieuwe reclamecampagne van Talpa:
werktitel ‘De Gouden Kooi’. Een kluitje
vrijwilligers wordt opgesloten in een
villa en moet elkaar daaruit zien te
jennen, pesten of treiteren. Wij mo-

gen meekijken. Moeten ze minstens
een jaar over doen, maar dan krijgt
de laatst overgeblevene de villa plus
duizend euro voor elke dag dat hij
erin heeft gezeten. Wat een grappige
pech voor de arme oelewapper die er
na ruim acht jaar als laatste uit ge-
pest wordt. Slogan: de winnaar hoeft
nooit meer te werken. Voor ik erin
stapte zou ik dat nog maar eens goed
laten narekenen met de tabellen van
staatssecretaris Wijn erbij.
Alle parlementaire en publieke opwin-
ding over dat programma stelt pas
iets voor wanneer binnenkort alleen
een paar van die NSE-pubers en wat
van dat Santegoeds-volk ernaar kijkt.
Maar, ons kent ons, dat is slechts een
vrome wens. Zoals NSE nog nooit zo
goed is bekeken als toen het vorige
week voor het laatst werd uitgezon-
den, zo zal dat programma waar de
Tweede Kamer zich massaal over op-
windt, alleen maar beter bekeken
worden van alle commotie. Niet kijken
is trouwens de weg van de minste
weerstand; dan haalt De Mol alles
vanzelf van de buis. Als de eerste op-
winding verstorven is, durft niemand
consequenties te verbinden aan de
zwaarste woorden van afkeuring. Als
het programma doorgaat zitten ze
volgend jaar tegen verkiezingstijd nog
in dat huis. En als De Mol dan vraagt
of wat lui uit Den Haag willen komen
opdraven om de deelnemers een hart
onder de riem steken, dan vechten ze
zich onder elkaar een weg naar die
villa waar presentatoren Beau (werk-
loos) en Jack (mag eindelijk wel eens
geld opbrengen) al staat te wachten.
Mail De ColumnistStuur deze site op naar een vriendZwart/wit leesversie van de column, ook om uit te printen. Wilt u zich (gratis) abonneren, vul het formuliertje dan in.Plaats de site bij uw favorieten