Het valt me elke keer weer mee als
op vrijdagavond in ‘Nova’ de ‘politieke
barometer’ wordt voorgelezen en ze
opgeteld nog steeds op 150 zetels
uitkomen. Je zou denken dat het toch
onderhand wel eens moeten gebeuren
dat de peilers ‘s middags hun tele-
foons mismoedig neerleggen omdat
ze alleen maar kunnen constateren
dat ze onder hun tienduizend respon-
denten nog maar voor 146 zetels
antwoorden hebben gekregen. Alle-
maal in koor: dat is vier minder dan
vorige week. Het vertrouwen in de
regering en in de politiek bevindt zich
op een hopeloos laag peil en ondanks
dat probeert Balkenende liever de
aandacht te trekken door gezellig een
einde te gaan skaten, ongeveer acht
centimeter ver, dan dat hij zijn eigen
crisis durft te benoemen. Als rechters
|
en advocaten-generaal bij de Hoge
Raad zich bezorgd tonen over het
strafklimaat dat ,,verhard en ver-
rechtst” roept de Tweede Kamer terug
dat de Hoge Raad zich daar helemaal
niet mee te bemoeien heeft: dat is
óns speelgoed. Het lijk wel alsof ze
het over de publieke omroep hebben,
daar rotzooien ze zonder enig gevoel
voor verantwoordelijkheid ook maar
wat aan. Terwijl wij niet alleen weten
wij dat de Hoge Raad aardig terzake
kundig is op dit gebied, we weten óók
dat het parlement dat in meerderheid
níet is. Vraag maar aan Weisglas, die
van ellende niet weet waar te kijken
met al dat kreupel volk in zijn zaal, en
hij kan niet eens meer pleiten om het
kaf van het koren te scheiden want
dan zit hij wéér met allemaal beginne-
|
lingen.
Zoals de regering in het zadel wordt
gehouden door D66 (twee zetels in de
laatste peilingen en volgens de tijde-
lijke fractievoorzitter Van der Laan is
er geen uitzicht op betere tijden), zo
wordt het strafklimaat in Nederland
namens de meerderheid van het par-
lement gegijzeld door de LPF (tussen
0 en 1 zetel in de peilingen en volop
kans op nieuwe afsplitsingen zonder
zetels). Als die partij op het gebied
van misdaad en straf iets meent
denkt de meerderheid van het parle-
ment dat ‘het volk’, waar ze vóór For-
tuyn nooit naar luisterden, heeft ge-
sproken. Een land dat zich bij de vol-
gende verkiezingen mag uitspreken
over het terugdraaien van vier jaar
geestelijk armoede, kán geen 150
parlementariërs ophoesten.
|
