Het is raar gesteld met sommige
journalisten. Schud je ze midden in de
nacht wakker dan komen vanzelf de
tranen: de boodschapper krijgt altijd
de schuld. Maar voelen ze zich iets
nauwer betrokken bij het onderwerp
of zelfs alleen maar bij het middelpunt
van een discussie dan kunnen ze net
zo goed de boodschappende collega
overal de schuld van geven. Begin
tegen zo een journalist ook nooit over
demagogie want dan verwijst hij je
automatisch naar de buren. Zoals nu
gebeurt in een dwaze en schandelijke
discussie over de Zembla-aflevering
over ‘De heilige Ayaan’. Eén ding
staat vast: de uitzending bevatte al-
léén maar nieuws voor de naaste me-
dewerkers van minister Verdonk. Ik
geloof er geen barst van, want zoveel
aantoonbare incompetentie wordt in
|
een democratie door het parlement
afgestraft, maar als zij dat kan blijven
beweren dan is dat in elk geval zo
voor die 150 gekozen lui en voor de
archieven van het parlement. Én voor
dat deel van de journalistiek dat er
verder niets mee aanvangt.
Ook áltijd journalisten wantrouwen
die ,,alles allang” wisten of roepen dat
de collega’s hún ouwe koeien uit de
sloot hebben gehaald. Inmiddels moet
ik aannemen dat de broer van Ayaan
Hiris Ali een voor haar belastende
verklaring heeft afgelegd omdat de
interviewer van Zembla hem had be-
loofd dat zijn uitspraken niet tégen
zijn zus zouden worden gebruikt. Ik
begrijp dat hij dus wel de waarheid
heeft gezegd en dat Zembla rede-
neert: wij maken geen uitzendingen
|
tégen iemand, wij maken journalistie-
ke producties óver iemand. Dat lijkt
mij heel behoorlijke journalistiek zoals
die tot in de kantoren waar ze de me-
dia en de journalistiek bestuderen aan
de Universiteit van Amsterdam on-
derwezen zou behoren te worden. Uit
de hele gang van zaken zouden we
dus moeten opmaken dat als Ayaan
Hirsi Ali nu maar beweert dat zij het
nieuws voor mevrouw Verdonk alleen
openbaarde omdat die van Zembla
hadden beloofd dat haar uitspraken
niet tegen haar zouden worden ge-
bruikt, de zaak voor een deel van de
journalistiek al gesloten is. Kolder.
Er verder bekruipt mij, zacht gezegd,
een zeer onaangenaam gevoel wan-
neer journalisten tijdens een perscon-
ferentie een ovationeel applaus aan-
richten voor een inleider.
|
